25 μαθήματα ζωής από τον Χαλίλ Γκιμπράν

 

1. Να είσαι ευγνώμων για τις δύσκολες στιγμές. Σου έδειξαν πόσο δυνατός μπορείς να είσαι.

2. Η καλοσύνη είναι αρετή των δυνατών των ανθρώπων

3. Δεν υπάρχει απόλυτη αλήθεια

4. Είναι οι μικρόψυχοι άνθρωποι εκείνοι που προσπαθούν να εξευτελίσουν τους άλλους.

5. Το κακό που κάνουν άλλοι σε εσένα είναι πιο εύκολο να το ξεχάσεις, από το κακό που κάνεις εσύ σε άλλους.

6. Μπορεί να ξεχνάς εκείνους που σε έκαναν να γελάσεις, αλλά δεν πρόκειται ποτέ να ξεχάσεις εκείνους που ήταν δίπλα σου στις πιο σκοτεινές στιγμές.

7. Τα απλά πράγματα στη ζωή είναι και τα πιο συναρπαστικά.

8. Η αγάπη είναι ζωή. Και η ζωή αγάπη.

Το δέντρο που έδινε!

Κάποτε υπήρχε μια μηλιά…Και αγάπησε ένα μικρό αγόρι.

Το αγόρι έρχονταν κάθε μέρα, μάζευε τα φύλλα της, τα έφτιαχνε στεφάνι κι έπαιζε το βασιλιά του δάσους. 

Σκαρφάλωνε στον κορμό της, κουνιόταν στα φύλλα της κι έτρωγε μήλα. Έπαιζαν κρυφτό.

Και όταν κουράζονταν, κοιμόνταν στην σκιά της.

Και το αγόρι αγάπησε το δέντρο… Πολύ.

Και το δέντρο ήταν ευτυχισμένο. Μα ο καιρός περνούσε. Και το αγόρι μεγάλωνε. Το δέντρο ήταν συχνά μόνο του.

Τότε, μια μέρα ήρθε το αγόρι στο δέντρο και το δέντρο είπε,

‘ Έλα, Αγόρι, έλα και σκαρφάλωσε στον κορμό μου, κουνήσου από τα κλαδιά μου, φάε από τα μήλα μου και γίνε ευτυχισμένος’.

‘Είμαι πολύ μεγάλος για σκαρφαλώματα και παιχνίδια’, είπε το αγόρι.

‘Θέλω να αγοράσω κάποια πράγματα και να διασκεδάσω.

Θέλω μερικά χρήματα. Μπορείς να μου δώσεις μερικά χρήματα;’

‘Λυπάμαι’, είπε η μηλιά, ‘αλλά δεν έχω καθόλου χρήματα.

Έχω μόνο φύλλα και μήλα. Πάρε τα μήλα μου, Αγόρι, και πούλησέ τα στην πόλη. Τότε θα έχεις χρήματα και θα είσαι ευτυχισμένος’.

Κι έτσι το αγόρι σκαρφάλωσε στο δέντρο και μάζεψε τα μήλα της και τα πήρε μακριά. Και το δέντρο ήταν ευτυχισμένο.

Μα το αγόρι έμεινε μακριά για πολύ καιρό…Και το δέντρο ήταν λυπημένο. Τότε, μια μέρα το αγόρι ήρθε πάλι και το δέντρο κούνησε τα κλαδιά του χαρούμενα και είπε, ‘Έλα, Αγόρι, σκαρφάλωσε στον κορμό μου, κουνήσου στα κλαδιά μου και γίνε ευτυχισμένος’.

‘Είμαι πολύ απασχολημένος για να σκαρφαλώνω σε δέντρα’, είπε το αγόρι. ‘Θέλω ένα σπίτι να με ζεσταίνει’, είπε. ‘Θέλω μια σύζυγο και παιδιά και χρειάζομαι ένα σπίτι. Μπορείς να μου δώσεις ένα σπίτι;’

‘Δεν έχω καθόλου σπίτι’, είπε το δέντρο.

‘Το σπίτι μου είναι το δάσος, αλλά μπορείς να κόψεις τα κλαδιά μου και να χτίσεις ένα. Τότε θα είσαι ευτυχισμένος’.

Κι έτσι το αγόρι έκοψε τα κλαδιά της και τα κουβάλησε μακριά για να χτίσει το σπίτι του. Και το δέντρο ήταν ευτυχισμένο.

Μα το αγόρι έμεινε μακριά για πολύ καιρό . Όταν ήρθε πάλι το δέντρο ήταν τόσο ευτυχισμένο που δυσκολευόταν να μιλήσει.

‘ Έλα, Αγόρι’, ψιθύρισε, ‘έλα και παίξε’.

‘Είμαι πολύ γέρος και λυπημένος για να παίζω’, είπε το αγόρι. ‘Θέλω μια βάρκα να με πάρει μακριά από ΄δω. Μπορείς να μου δώσεις μια βάρκα;’

‘Κόψε τον κορμό μου και φτιάξε μια βάρκα’, είπε το δέντρο. ‘Τότε θα μπορείς να ταξιδέψεις μακριά… και να είσαι ευτυχισμένος’.

Κι έτσι το αγόρι έκοψε τον κορμό της κι έφτιαξε μια βάρκα και ταξίδεψε μακριά. Και το δέντρο ήταν ευτυχισμένο…. αλλά όχι στ’ αλήθεια. Και μετά από πολύ καιρό το αγόρι επέστρεψε πάλι.

‘Λυπάμαι, Αγόρι,’ είπε το δέντρο, ‘μα δεν μου έμεινε τίποτα να σου δώσω- τα μήλα μου χάθηκαν’.

‘Τα δόντια μου είναι πολύ αδύναμα για μήλα’, είπε το αγόρι.

‘Τα κλαδιά μου χάθηκαν’, είπε το δέντρο. ‘Δεν μπορούν να σε κουνήσουν’

‘Είμαι πολύ γέρος για να κουνιέμαι από κλαδιά’, είπε το αγόρι.

‘Ο κορμός μου χάθηκε’, είπε το δέντρο. ‘Δεν μπορείς να σκαρφαλώσεις’

‘Είμαι πολύ κουρασμένος για να σκαρφαλώνω’, είπε το αγόρι.

‘Λυπάμαι’, αναστέναξε το δέντρο. ‘Εύχομαι να μπορούσα να σου δώσω κάτι…αλλά δεν μου απέμεινε τίποτα. Είμαι μόνο ένα παλιοκούτσουρο. Λυπάμαι…’

‘Δεν χρειάζομαι και πολλά τώρα’, είπε το αγόρι, ‘μόνο ένα ήσυχο μέρος για να καθίσω και να αναπαυτώ. Είμαι πολύ κουρασμένος’.

‘Λοιπόν’, είπε η μηλιά ισιάζοντας τον εαυτό της όσο πιο πολύ μπορούσε, ‘λοιπόν, ένα παλιοκούτσουρο είναι καλό για να κάθεσαι και να αναπαύεσαι. Έλα, Αγόρι, κάθισε. Κάθισε και ξεκουράσου’.

Και το αγόρι το έκανε. Και το δέντρο ήταν ευτυχισμένο.

 

 

 
*Shel Silverstein

 

 

 

Μεταξύ μας...

 

Δεν αρκεί να το θέλεις.. πρέπει και να μπορείς..

Ήταν κάποτε ένα δράκος. Ζούσε μοναχός σε χαμένες στα βουνά σπηλιές. Περνούσε τη μέρα του τριγυρνώντας από εδώ από εκεί.. αν και τον περισσότερο χρόνο καθόταν και συλλογιζότανε.

Τι να κάνει ένας φτερωτός δράκος σε αυτά τα μέρη; Γιατί δεν βρίσκει άλλους δράκους να συναντήσει ;

Μία ημέρα εκεί που καθόταν ήρεμα, ήρθε μία παιχνιδιάρα νεράιδα και άρχισε να του πειράζει τα αυτιά.

Ο ΦΡΑΚΤΗΣ ΚΑΙ Η ΓΕΦΥΡΑ

Μια φορά κι έναν καιρό, μάλωσαν δύο αδέλφια που ζούσαν σε γειτονικές φάρμες. Ήταν το πρώτο σοβαρό ρήγμα στη σχέση τους. Για 40 χρόνια, εργάζονταν μαζί ως γεωργοί, μοιράζονταν χωρίς κανένα πρόβλημα τα γεωργικά μηχανήματα, και συνεργάζονταν αρμονικά για την εμπορία των προϊόντων τους.

ΚΟΡΥΦΑΙΟ! – Πριν και μετά τις περικοπές στο δημόσιο!

Η γνωστή φωτογραφία άλλαξε μετά τις περικοπές που θα γίνουν στο Ελληνικό δημόσιο..
 

Μετά τις μεταρρυθμίσεις:

 

 

Tsekouratoi

radiokalloni

 

Μια αληθινά φανταστική ιστορία

«Σαν έρθει η ώρα, η μεγάλη, η άγια, όλοι θα το καταλάβουν αφού ψηλότεροι θα έχουν γίνει και δυνατοί όσο ποτέ θα έχουν νιώσει» 

Ήταν πρωί, θαρρώ φθινόπωρο γιατί μετά ήρθε ο χειμώνας και παρέμεινε.

Ήταν οι ίδιοι που είχαν ξανάρθει, κρατώντας λάβαρα, σημαίες και δώρα πολλά, τότε, κραδαίνοντας σπαθιά και γιαταγάνια, τούτη τη φορά.

Να πάρουνε τη σοδειά ζητούσαν, τη φετινή μα και ότι απέμεινε από πέρσι και πρόπερσι. Να πάρουνε και το χώμα και τα παιδιά μας σκλάβους να τα κάνουν, οπότε θα μας είχαν όλους σκλάβους.

Μετά ζητήσανε να πάρουν και τα ζώα, και τα ηνία, μέχρι και τα χάμουρα που ζεύαμε τ’ άλογα.  Μέχρι και αυτά μας τα πήραν.

«Με τα χέρια» είπαν. «Με τα χέρια θα οργώνετε, με τα χέρια θα σπέρνετε και η σοδειά δική μας».
 

Είπαν στις γυναίκες να μην κάνουν παιδιά και στα παιδιά να μην πάνε στο σχολείο.

Το έκλεισαν το σχολείο. Το κλειδαμπάρωσαν, μαζί με τα βιβλία. Όσοι είχαν βιβλία στα σπίτια τους, τα έθαψαν βαθιά μην τα βρουν οι δυνάστες και τα ρίξουν στη φωτιά.

Έστειλαν τους δασκάλους εξορία. «Δεν χρειάζονται οι δάσκαλοι» είπαν. «Είναι επικίνδυνοι και όλο προβλήματα δημιουργούν. Άλλωστε τα χωράφια δεν θέλουν γράμματα».

Μάζεψαν τους κατσαπλιάδες των γύρω χωριών και τους έδωσαν αξιώματα μαζί με τα κλειδιά και τα τεφτέρια.

Έστειλαν τελάληδες παντού αναζητώντας τους πιο καλούς κλέφτες, που δεν τους έπιανε το μάτι σου για τέτοιους, που έκοβες το δεξί σου χέρι πως είναι άνθρωποι άγιοι. Τους έκαναν κυβερνήτες, κουμανταδόρους και αρχιεισπράκτορες.

Έβγαλαν φιρμάνι πως όποιος διαμαρτυρηθεί θα έχει μπελάδες μεγάλους. Θα του πάρουν ακόμη και το σπίτι και θα τον στείλουν στο διπλανό χωριό για να ζήσει. Εκεί που δεν είχαν οι κάτοικοι ούτε σπίτι, ούτε χωράφι μα ούτε και όνομα. Μόνο έναν αριθμό είχε ο καθένας.

Έφεραν παιδιά αμούστακα από μέρη μακρινά, τους έδωσαν από ένα σιδερένιο σπαθί και τους διέταξαν να εξουσιάσουν. Πήραν τα παιδιά τα σπαθιά στα χέρια τους και χτυπούσαν τα άλλα παιδιά, τα παιδιά του χωριού που ζητούσαν να ανοίξει το σχολείο και να γυρίσουν πίσω οι δάσκαλοι.

Χτυπούσαν και τους γέρους που ζητούσαν λίγο από τον κόπο μιας ζωής.

Χτυπούσαν και τους χωρικούς που ήθελαν πίσω τον ιδρώτα τους.

Μέρες πολλές, ούτε που θυμάμαι πόσες, κράτησε το κακό. Γλυκό ψωμί, εκείνες τις μέρες , δεν έφαγαν οι χωρικοί, όταν υπήρχε κι αυτό.

Μέχρι που ένα πρωί ακούστηκε μια φωνή που τάραξε τις ψυχές και τα μυαλά των χωρικών και έκανε αυτούς με τα αξιώματα να τρέμουν.

«Φτάνει πια» είπε η φωνή. «Τα δρεπάνια στα χέρια και όλοι στην πλατεία. Ή αυτοί ή εμείς».

Σάστισαν οι χωρικοί, σάστισαν και οι κατσαπλιάδες και όλο το κλεφτολόι που είχε μαζευτεί στο χωριό και ζήτησαν από τα αμούστακα παιδιά με τα σπαθιά να χτυπήσουν στο ψαχνό.

Μα οι χωρικοί ήταν πολλοί. Δεν ήταν ούτε ένας ούτε δύο. Ήταν οι περισσότεροι. Κάποιοι έμειναν στις καλύβες τους, έκλεισαν πορτοπαράθυρα και περίμεναν να περάσει η μπόρα. Προσεύχονταν για να νικήσουν οι συγχωριανοί τους μα δεν βρήκαν το κουράγιο να βγουν έξω.

Σαν έφτασε το μεσημέρι, όλο το κλεφτολόι που ρήμαζε τόσες μέρες το χωριό, άρχισε να τρέχει για να προφτάσει να φύγει και να γλυτώσει από την οργή των χωρικών.

Οι περισσότεροι πήγαν στα διπλανά χωριά και κάποιοι άλλοι σε άγνωστα, για τους χωρικούς, μέρη.

Κάποιοι, πέταξαν τεφτέρια, σπαθιά, κλειδιά και ότι άλλο είχαν που να θυμίζει ποιοι ήταν και ανακατεύτηκαν με τους χωρικούς. Άρπαξαν ένα δρεπάνι στο χέρι και έκαναν πως έδιωχναν τους δυνάστες.

Είχαν κατά νου να αρχίσουν πάλι τις κλεψιές όταν τα χωράφια του χωριού θα γέμιζαν σοδειές, όταν το σχολείο θα λειτουργούσε ξανά και οι δάσκαλοι θα ήταν πάλι στις θέσεις τους.

Όμως άδικα περίμεναν και είχαν την ελπίδα.

Στη μνήμη των χωρικών χαράχτηκαν όλες οι μορφές των δυναστών, των κατσαπλιάδων, των κλεφτών και των αμούστακων παιδιών με τα σπαθιά. Όλοι οι χωρικοί, ήξεραν πλέον καλά, ποιος είναι με ποιον και κυρίως, την εποχή του κακού, ποιος ήταν με ποιον.

Κανένας χωρικός δεν τους έκανε παρέα. Μόνο στις επετείους της μεγάλης εξέγερσης τους άφηναν να πλησιάζουν και τους κερνούσαν, σε ένα απόμερο τραπέζι, ένα ποτήρι κρασί.

Σ.Σ.: Η παραπάνω ιστορία είναι φανταστική (?) και καμία σχέση δεν έχει (?) με σημερινά πρόσωπα και καταστάσεις. Μου την αφηγούνταν ο παππούς μου όταν ήμουνα μικρός.

Του Χρήστου Επαμ. Κυργιάκη

Aς Μιλήσουμε Επιτέλους

Διαβασέ το..... και πες «ευχαριστώ»!

Είδα στον ύπνο μου πως επισκέφθηκα τον Παράδεισο κι ένας  άγγελος ανέλαβε να με ξεναγήσει.
    >
    Περπατούσαμε δίπλα - δίπλα σε μια τεράστια αίθουσα γεμάτη με αγγέλους.

    >   Ο άγγελος οδηγός μου σταμάτησε μπροστά στον πρώτο σταθμό εργασίας και είπε :

    >«Αυτό είναι το Τμήμα Παραλαβής. Εδώ παραλαμβάνουμε όλες τις αιτήσεις  που φτάνουν στον Θεό με τη μορφή προσευχής.»
   
    Κοίταξα γύρω - γύρω στον χώρο. Έσφυζε από κίνηση, με τόσο πολλούς  αγγέλους να βγάζουν και να ταξινομούν αιτήσεις γραμμένες  σε ογκώδεις στοίβες από χαρτιά και σημειώματα, από ανθρώπους σε όλο τον κόσμο.
   
    Μετά, προχωρήσαμε σε έναν μακρύ διάδρομο, μέχρι που φτάσαμε στον  δεύτερο σταθμό. Ο άγγελος μού είπε:

    >     «Αυτό είναι το Τμήμα Συσκευασίας και Παράδοσης. Εδώ οι χάρες και οι ευχές που έχουν ζητηθεί  προωθούνται και παραδίδονται σ' αυτούς που τις ζήτησαν.»
   
    Πρόσεξα και πάλι πόση κίνηση είχε και εδώ. Αμέτρητοι άγγελοι  πηγαινοέρχονταν δουλεύοντας σκληρά, αφού  τόσες πολλές επιθυμίες είχαν ζητηθεί και συσκευάζονταν για να παραδοθούν στη γη.
   
    Τέλος, στην άκρη ενός μακρινού διαδρόμου, σταματήσαμε στην πόρτα ενός  πολύ μικρού σταθμού. Προς μεγάλη  μου έκπληξη μόνο ένας άγγελος καθόταν εκεί, χωρίς να κάνει ουσιαστικά τίποτα.
    >     «Αυτό είναι το Τμήμα των Ευχαριστιών» μου είπε σιγανά ο φίλος άγγελός μου.
   
    Έδειχνε λίγο ντροπιασμένος.

    >     «Πώς γίνεται αυτό; Δεν υπάρχει δουλειά εδώ;» ρώτησα.

    >     «Είναι λυπηρό» αναστέναξε ο άγγελος. «Αφού παραλάβουν τις χάρες τους  οι άνθρωποι, πολύ λίγοι στέλνουν ευχαριστήρια.»

    >     «Πώς μπορεί κάποιος να ευχαριστήσει τον Θεό για τις ευλογίες που  παρέλαβε;» ρώτησα πάλι
.
    >     «Πολύ απλά», απάντησε. «Χρειάζεται μόνο να πεις: 'Ευχαριστώ Θεέ μου'!»

    >     «Και για τι ακριβώς πρέπει να ευχαριστήσουμε;»

    >     «Αν έχεις τρόφιμα στο ψυγείο σου, ρούχα στην πλάτη σου, μια στέγη πάνω  απ' το κεφάλι σου και ένα μέρος για να κοιμηθείς, είσαι πλουσιότερος από  το 75% αυτού του κόσμου.

    >     »Αν έχεις χρήματα στην τράπεζα, στο πορτοφόλι σου και λίγα κέρματα σ'  ένα πιατάκι, είσαι ανάμεσα στο 8% των ανθρώπων που ευημερούν.

    >     »Αν ξύπνησες σήμερα το πρωί με περισσότερη υγεία από όση αρρώστια, είσαι πιο ευλογημένος από όσους δεν θα επιζήσουν καν ως την αυριανή μέρα.

    >     »Αν ποτέ δεν βίωσες την εμπειρία του φόβου του πολέμου, της μοναξιάς  της φυλακής, της αγωνίας του βασανισμού και της σουβλιάς της  πείνας, είσαι μπροστά από 700 εκατομμύρια ανθρώπους αυτής της γης.

    >     »Αν μπορείς να προσευχηθείς σε έναν ναό, χωρίς τον φόβο της επίθεσης,  της σύλληψης ή της εκτέλεσης. θα σε ζηλεύουν σίγουρα περίπου 3  δισεκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο.

    >     »Αν οι γονείς σου είναι ακόμα ζωντανοί και είναι ακόμα παντρεμένοι  μεταξύ τους, είσαι σπάνιος.

    >     »Αν μπορείς να κρατάς το κεφάλι σου ψηλά και να χαμογελάς, δεν είσαι  ο κανόνας. είσαι η εξαίρεση για όλους όσους ζουν μέσα στην αμφιβολία και στην απόγνωση.

    >     »Και αν διαβάζεις τώρα αυτό το μήνυμα, μόλις έλαβες μια διπλή ευλογία,  πρώτον γιατί σου το έστειλε κάποιος που σ' αγαπάει και δεύτερον γιατί  είσαι πιο τυχερός από 2 δισεκατομμύρια ανθρώπους, που δεν ξέρουν καν να διαβάζουν.»

    >     «Κατάλαβα. Και τώρα τι κάνω; Πώς μπορώ να αρχίσω;»

    >     «Να πεις καλημέρα» μου χαμογέλασε ο άγγελός μου, «να μετρήσεις τις  ευλογίες σου και να περάσεις αυτό το μήνυμα και σε άλλους ανθρώπους,  για να τους θυμίσεις πόσο ευλογημένοι είναι.»!

ΗΓΓΙΚΕΝ

Shanty Town: «Ζήσε σαν φτωχός, μπορείς!»

0

Παράγκες, καλύβες φτιαγμένες από ξύλα και κομμάτια μετάλλου, όπου η πολυτέλεια στο εσωτερικό τους είναι ξεπερασμένη έννοια. Ο περιβάλλων χώρος γεμάτος με κάδους απορριμμάτων και πού και πού αναμμένες φωτιές. Αμυδρό φως βγαίνει από μερικά παράθυρα που καλύπτονται από παλιακές κουρτίνες… Το σκηνικό θυμίζει παραγκούπολη και έτσι ακριβώς πρέπει να είναι! Αυτό που βλέπετε δεν είναι τίποτα άλλο από την υλοποίηση μιας τρελής ιδέας που είχε ο ιδιοκτήτης ενός ξενοδοχείου. Και κάπως έτσι δημιουργήθηκε το Shanty Town που δεν είναι τίποτα άλλο από ένα ξενοδοχείο για πλούσιους… που θέλουν να ζήσουν σαν φτωχοί!

«Ναι, όσο περίεργο κι αν ακούγεται, υπάρχουν άνθρωποι σε αυτό τον κόσμο που πιστεύουν ότι το να ζήσουν σαν φτωχοί είναι ένα διασκεδαστικό άθλημα! Και θέρετρα όπως το Shanty Town μπορούν να τους βοηθήσουν να επιτύχουν την εμπειρία», αναφέρει χιουμοριστικά ο ιδιοκτήτης. Το κατάλυμα βρίσκεται στη Νότια Αφρική και μπορεί να φιλοξενήσει μέχρι 52 άτομα στις παράγκες του. Δικαιολογημένα το θέρετρο έχει συγκεντώσει τα πυρά της κριτικής από μέσα μαζικής ενημέρωσης, ανθρωπιστικές οργανώσεις και πολίτες. Πολλά μέσα ενημέρωσης έχουν επισημάνει το κακόγουστο, το αναίσθητο και το προσβλητικό του πράγματος για τους ανθρώπους που δεν έχουν άλλη επιλογή από το να ζουν σε κακές συνθήκες…

 

 

 

 

Γκρίζος Γάτος

Ο ΣΠΟΡΟΣ ΤΟΥ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ

Ένας αυτοκράτορας στην Άπω Ανατολή, γερνούσε και καταλάβαινε ότι έφτασε η  ώρα να διαλέξει το διάδοχό του. Αντί να διαλέξει έναν από τους βοηθούς  του ή έναν από τα παιδιά του, αποφάσισε να κάνει κάτι διαφορετικό.  Προσκάλεσε μια μέρα πολλούς νέους του βασιλείου του και τους είπε.  “Έφτασε η ώρα μου να παραιτηθώ και να διαλέξω τον επόμενο αυτοκράτορα.  Έχω αποφασίσει να διαλέξω έναν από σας”.

Οι νέοι ξαφνιάστηκαν! Αλλά ο αυτοκράτορας συνέχισε. “Θα δώσω σήμερα στον  καθένα σας ένα σπόρο, έναν πολύ ειδικό σπόρο. Θέλω να τον φυτέψετε, να  τον ποτίζετε και να ξαναρθείτε εδώ μετά ένα χρόνο από σήμερα με ό,τι  έχει φυτρώσει απ’ αυτόν τον ένα σπόρο. Εγώ θα κρίνω τότε τα φυτά που θα  φέρετε κι αυτός, το φυτό του οποίου θα διαλέξω, θα είναι ο επόμενος  αυτοκράτορας!”

Κατεβάστε το ποτήρι!

Oι φοιτητές παρακολουθούσαν με μεγάλο ενδιαφέρον το μάθημα για τη διαχείριση του άγχους, 

όταν ο καθηγητής έπιασε ένα ποτήρι και το σήκωσε ψηλά. 
Όλοι φαντάστηκαν ότι θα έκανε τη γνωστή ερώτηση: «Είναι μισοάδειο ή μισογεμάτο;». 
Αντ' αυτού, με ένα πλατύ χαμόγελο στο πρόσωπό του, ρώτησε: 
« Πόσο βαρύ είναι αυτό το ποτήρι με το νερό; »

Οι απαντήσεις, που έδωσαν οι φοιτητές, κυμάνθηκαν από 200 μέχρι 600 γραμμάρια.
...
Όμως ο καθηγητής διαφώνησε:

Το απόλυτο βάρος δεν έχει σημασία. 
Εξαρτάται από το πόση ώρα κρατάω το ποτήρι. 
Αν το κρατάω ψηλά για ένα λεπτό, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. 

Αν το κρατήσω έτσι για μια ώρα, θα αρχίσει να πονάει το χέρι μου. 
Αν το κρατήσω για μια μέρα, το χέρι μου θα μουδιάσει και θα παραλύσει. 
Σε κάθε περίπτωση, το βάρος του ποτηριού δεν αλλάζει, αλλά όσο περισσότερο το κρατώ τόσο βαρύτερο γίνεται

Συνέχισε ο καθηγητής:

Το στρες,οι ανησυχίες και τα προβλήματα της ζωής είναι σαν το ποτήρι του νερού. 
Αν τα σκεφτείτε τα για λίγο, δεν πειράζει. 
Αν τα σκέφτεστε για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, θα αρχίσουν να σας πληγώνουν. 
Και αν σας προβληματίζουν όλη την ημέρα, 
στο τέλος θα σας παραλύσουν και θα νιώσετε ανίκανοι να κάνετε οτιδήποτε.

Είναι σημαντικό να θυμόσαστε να χαλαρώνετε και να διώχνετε το στρες.
Μην κουβαλάτε τα προβλήματα μαζί σας μέχρι το βράδυ, ακόμα και τη νύχτα. 
Μη ξεχνάτε να κατεβάζετε το ποτήρι! 


secret real truth

Το παιχνίδι με τα τουβλάκια (ένα παραμύθι για την ελεύθερη έκφραση)

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα παιδί που το έλεγαν Αδάμ.

Απ’ τη στιγμή που κατάλαβε ότι τα χέρια δεν είναι μόνο για να πιάνει το φαΐ, ο Αδάμ ξεκίνησε να παίζει με τουβλάκια....

Με λαστιχένια και χοντρά τουβλάκια στην αρχή, μέχρι να κατακτήσει τη λεπτή δεξιότητα, μετά με όλο και πιο μικρά.

Τα πρώτα χρόνια τα έβαζε απλώς το ένα πάνω στο άλλο ή έφτιαχνε μικρές και ετοιμόρροπες κατασκευές.

Με τον καιρό απέκτησε αυτοπεποίθηση και οι κατασκευές του γίνονταν όλο και πιο πολύπλοκες και ευφάνταστες.

Τα χρόνια περάσανε, αλλά ο Αδάμ δε μεγάλωσε. Έπαιρνε τα τουβλάκια του, πήγαινε στις αμμουδιές και έχτιζε εκεί εφήμερα παλάτια.

Κάποια μέρα βρέθηκε στην πλατεία ενός μεγάλου χωριού.

Χωρίς να το σκεφτεί έφτιαξε σε μια γωνιά την καινούρια του κατασκευή. Έβαλε πάνω μια ταμπέλα:

«Γελωτοποιός – Κατασκευές με τουβλάκια – Ελεύθερη Είσοδος»

Ύστερα ανέβηκε στη σοφίτα της κατασκευής του και συνέχισε να παίζει.

Από τον πολύ κόσμο που περνούσε από την πλατεία κάποιοι παρακινήθηκαν να μπουν μέσα στην κατασκευή του Αδάμ.

Βρήκαν στην μεγάλη αίθουσα πολλά τουβλάκια, έφεραν και τα δικά τους και ξεκίνησαν να παίζουν κι αυτά.

Τα παιδιά, μαζί με τον Αδάμ, καθόντουσαν στο τραπέζι και έφτιαχναν τις πιο αλλοπρόσαλλες κατασκευές.

Κάποιος έκανε την αρχή, ένα άλλο παιδί πρόσθετε το δικό του τουβλάκι, ένα τρίτο δημιουργούσε μια καινούρια πτέρυγα, και έτσι έπαιζαν ως αργά την νύχτα.

Τις κατασκευές δεν τις κρατούσαν. Τις άφηναν σε μια γωνιά και την επομένη ξεκινούσαν μια καινούρια.

Ανάμεσα στα παιδιά που έμπαιναν στον παιδότοπο του Γελωτοποιού ήταν και κάποια που δεν ήθελαν να λένε το όνομα τους ή κάποια που πήγαιναν μεταμφιεσμένα.

Σ’ ένα από αυτά τα ανώνυμα παιδιά, που είχε κάποιο τικ με το μάτι ;), του άρεσε πολύ να επεμβαίνει στις κατασκευές των άλλων.

Όταν ήθελε μπορούσε να φτιάχνει ωραίες κατασκευές, αλλά τις περισσότερες φορές κατάστρεφε το παιχνίδι των άλλων παιδιών –και μετά γελούσε.

Μια μέρα, όπου είχαν μαζευτεί τα παιδιά και παίζανε, το ανώνυμο έβαλε κάτι παράταιρα και άσχημα τουβλάκια στην κατασκευή τους, θυμώνοντας τα παιδιά που κάτι άλλο είχαν φανταστεί να φτιάξουν.
Τότε άρχισαν να ζητάνε από τον Αδάμ να παρέμβει και να αφαιρέσει τα τουβλάκια του ταραξία.

«Δεν μπορώ να το κάνω», τους είπε ο Αδάμ, «αυτή η αίθουσα ανήκει σε όλους.»
«Όχι, όχι», του είπανε. «Δικός σου είναι ο παιδότοπος, πρέπει να βάλεις την τάξη.»
«Δεν ξέρω τι είναι η τάξη», τους είπε ο Αδάμ, «και δικιά μου είναι μόνο η σοφίτα. Αλλά κι εκεί παίρνω κομμάτια από τις δικές σας κατασκευές και από τις κατασκευές που φτιάξανε άλλα παιδιά, αρχαία και σοφά, για να παίζω.»

Τα παιδιά συνέχισαν να φωνάζουν: «Διώξ’ τον, μας χαλάει το παιχνίδι.»

Μόνο ένα παιδί με μουστάκι (ήταν κάπως πρόωρα ανεπτυγμένο) γελούσε και έλεγε: «Κάπως έτσι τελειώνει το παιχνίδι. Φιμώνοντας έναν.»

Ο Αδάμ υποψιάστηκε ότι ήταν λάθος, αλλά καθώς ήταν πολύ μικρός και καθόλου βέβαιος για οτιδήποτε, αποφάσισε να ακούσει τα παιδιά.

Αφαίρεσε τα τουβλάκια του παιδιού που προκαλούσε τη φασαρία και μετά άλλαξε την ταμπέλα της εισόδου: 

Έσβησε το «ελεύθερη» και έγραψε «υπεύθυνη».
Και μετά συνόδευσε το ανώνυμο παιδί έξω.

Γυρίζοντας στο τραπέζι βρήκε τα παιδιά μουτρωμένα.

«Τι πάθατε;» τα ρώτησε. «Έκανα ό,τι μου είπατε.»
«Ναι», του είπε ένα κοριτσάκι, «αλλά αφαίρεσες και τα δικά μου τουβλάκια και εγώ είχα φτιάξει κάτι πολύ ωραίο.»

«Δε γινόταν αλλιώς», παραδέχτηκε ο Αδάμ. «Όταν αφαιρείς ένα γκρεμίζεται ολόκληρη η κατασκευή.»
«Δε με νοιάζει θα πάω να παίξω αλλού», είπε το κοριτσάκι και έφυγε.

Το ίδιο έκαναν και πολλά άλλα παιδάκια.
Μόνο εκείνο με το μουστάκι συνέχισε να παίζει και να γελάει. Είπε στον Αδάμ: «Αν προσπαθείς να τους ικανοποιήσεις όλους δε θα ικανοποιήσεις κανέναν.»

«Και τι έπρεπε να κάνω;» τον ρώτησε ο Αδάμ.

«Πάλι τα ίδια;» είπε το παιδί με το μουστάκι. «Πάλι θες να σου πουν οι άλλοι τι να κάνεις; Βρες το μόνος σου.»

Ο Αδάμ έμεινε να παίζει και να σκέφτεται.

Λίγο μετά σηκώθηκε και ξανάγραψε στην ταμπέλα:
«Γελωτοποιός –Κατασκευές με τουβλάκια – Ελεύθερη Είσοδος (με δική σας ευθύνη)»

Έπειτα μάζεψε ότι είχε απομείνει από τις κατασκευές των παιδιών που έφυγαν, ανέβηκε στη σοφίτα…
Και έφτιαξε αυτήν την κατασκευή.

ΤΕΛΟΣ

ΗΘΙΚΟ ΔΙΔΑΓΜΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑΜΥΘΙΟΥ:
Η ελεύθερη έκφραση δεν μπορεί παρά να είναι απολύτως ελεύθερη. Αλλιώς παύει να είναι ελεύθερη.
Κάθε σκέψη, ιδέα και λέξη, προσφέρει κάτι στη γενική εικόνα.

Αν απαγορευτεί μία, το οικοδόμημα της επικοινωνίας καταρρέει.

Όπως είπε και ένα Γαλλάκι: «Μπορεί να διαφωνώ με αυτό που λες, αλλά δε θα πάψω να υπερασπίζομαι το δικαίωμα σου να το λες.»

ΕΠΙΜΕΤΡΟ: Σχετικά με την ελευθερία του τύπου και του λόγου, της Έμμα Γκόλντμαν:
«Πιστεύω πως ελευθερία του λόγου και του τύπου σημαίνει το δικαίωμα να λέω και να γράφω ό,τι μου αρέσει.

Αυτό το δικαίωμα καταντά μια φάρσα όταν καθορίζεται από το σύνταγμα, από νομοθετικές διατάξεις, από τις αποφάσεις του υπουργού Τύπου ή από τα αστυνομικά γκλοπ.

Σίγουρα θα με προειδοποιήσουν για τις συνέπειες, όταν ο λόγος και ο τύπος αφεθούν ελεύθερα. Πιστεύω όμως, πως το φάρμακο για τις συνέπειες μιας ανεμπόδιστης έκφρασης της γνώμης, είναι να διευρύνουμε ακόμα περισσότερο αυτό το δικαίωμα.»

Ξυπνήστε ρε!

 

H 1η Ιανουαρίου δεν ήταν πάντα πρωτοχρονιά!!!

Ολα τα ημερολογιακά συστήματα είναι επινοήσεις. Αυτό όμως που τα συνδέει είναι η ύπαρξη κάποιου σημείου αναφοράς, όπως στο χριστιανικό ημερολόγιο, στο οποίο κεντρικό σημείο είναι η γέννηση του Ιησού Ολα τα ημερολογιακά συστήματα είναι επινοήσεις.

Αυτό όμως που τα συνδέει είναι η ύπαρξη κάποιου σημείου αναφοράς, όπως στο χριστιανικό ημερολόγιο, στο οποίο κεντρικό σημείο είναι η γέννηση του Ιησού Μέρες που είναι, ας κάνουμε ένα πρωτοχρονιάτικο ταξίδι στα χρονολογικά-ημερολογιακά συστήματα.

 Μια πρώτη, πολύ γενική, διαπίστωση είναι ότι όλα είναι επινοήσεις και κατασκευές. Συνδέονται, βεβαίως, με αστρονομικά φαινόμενα, και ειδικά τον ήλιο και τη σελήνη ή τον συνδυασμό των κινήσεών τους (αστρονομικό έτος), αλλά η Πρωτοχρονιά είναι μια επαναλαμβανόμενη εφεύρεση, μέχρι να επιβληθεί η 1η Ιανουαρίου. Η 1η Ιανουαρίου δεν ήταν πάντα…Πρωτοχρονιά

Η ημερολογιακή αρχή της χρονιάς ήταν διαφορετική πολλές φορές σε διάφορες εποχές. Διέφερε ακόμη και μέσα σε ίδιες εποχές από διάφορες εθνικές ή άλλες ομάδες. Βεβαίως, κι όλα τα πολιτικά ημερολόγια του κόσμου. Αυτό που συνδέει, όμως, τις πρωτοχρονιές όλου του κόσμου στη διαδρομή της Ιστορίας είναι η ύπαρξη κάποιου σημείου αναφοράς. Απ' αυτήν ακριβώς την οπτική ο κυρίαρχος σήμερα τρόπος μέτρησης του πολιτικού και εκκλησιαστικού χρόνου, που εισηγήθηκε ο μοναχός Διονύσιος ο Μικρός (6ος αιώνας), ήταν η ωριμότερη έως τότε σκέψη. 

Η αφετηρία
Η ιστορία δεν είχε πια απλώς ένα σημείο εκκίνησης, αλλά ένα κέντρο. Ολα τα συμβάντα μπορούσαν να τοποθετηθούν ΠΡΙΝ ή ΜΕΤΑ από την εμφάνιση του Ιησού.

Μέχρι τότε στα περισσότερο γνωστά συστήματα οι χρονολογήσεις τοποθετούσαν τα γεγονότα ΜΕΤΑ μια αφετηρία: Την άλωση της Τροίας, την πρώτη Ολυμπιάδα, την κτίση της Ρώμης, την άνοδο του Διοκλητιανού στην εξουσία, τη δημιουργία του κόσμου κλπ.

Είναι φανερό ότι ο καθορισμός ενός γεγονότος-σημείου αναφοράς είναι πολύπλοκος, αλλά πάντα προϋποθέτει τη βούληση μιας εξουσίας (πολιτική, θρησκευτική κλπ.) για να επιβληθεί. Χωρίς να σημαίνει πάντα ότι αυτή η βούληση αρκεί για την καθιέρωση, αφού η αποδοχή ή η απόρριψή του επηρεάζεται και από άλλους παράγοντες (πολιτιστικοί, χρηστικοί κ.ά.).

Ετσι, για παράδειγμα, η χρονολόγηση με τα πρόσημα π.Χ. ή μ.Χ., προϋποθέτει την εγκαθίδρυση του χριστιανισμού στη Δύση. Το Ιουλιανό ημερολόγιο την επιβολή της θέλησης του Ιούλιου Καίσαρα, το βυζαντινό τον αυτοκράτορα Διοκλητιανό, το Γρηγοριανό τον Πάπα Γρηγόριο. Για να πάμε πιο πίσω, το πρώτο αρχαίο αθηναϊκό τον Κέκροπα, το αργολικό την Ηρα, της Μεσοποταμίας συγκεκριμένους άρχοντες-βασιλιάδες και πάει λέγοντας… 

Τα χρονολόγια και τα ημερολόγια μοιάζουν ουδέτερα, α-πολιτικά, αλλά σε τελευταία ανάλυση δεν είναι τέτοια. Ο δεσμός ανάμεσα στον χρόνο και την όποια εξουσία είναι τόσο παλιός όσο και τα συστήματα μέτρησης του χρόνου από τα συστήματα εξουσίας. «Ελαβε το ημερολόγιο…», έλεγαν οι αρχαίοι Κινέζοι, όταν ήθελαν να πουν ότι κατέκτησαν μια περιοχή. 

Οι… ρίζες
Ο 11ος ρωμαϊκός μήνας Ιανός Η καθιέρωση και η γενίκευση της 1ης Ιανουαρίου είναι σχετικά πρόσφατη. Ευρύτερα αποδεκτή έγινε μόλις τον προηγούμενο αιώνα και αμφισ-βητήθηκε αρκετές φορές στη διάρκειά του. Το παράδοξο είναι ότι δεν αντιστοιχεί ακριβώς σε κάποιο αστρονομικό φαινόμενο. Οπως, λόγου χάρη, στη χειμερινή ισημερία (22 Δεκεμβρίου), όταν η μέρα αρχίζει να μεγαλώνει και η νύχτα να υποχωρεί.

Ούτε, φυσικά, στα Χριστούγεννα (25 Δεκεμβρίου), ημερομηνία από την οποία ξεκινά η χρονολόγηση και, φυσιολογικά, τότε ακριβώς έπρεπε ν αρχίζει να μετρά η νέα χρονιά. Παρ όλα αυτά, ως αρχή του πολιτικού έτους ίσχυε πριν από την καθιέρωση του παλιού Ιουλιανού ημερολογίου (μέσα 1ου π.Χ. αιώνα), συνεχίστηκε με αυτό και διατηρήθηκε στο ισχύον Γρηγοριανό.

Αν και το μόνο αστρονομικό γεγονός είναι ότι απλώς τότε η Γη βρίσκεται στο περιήλιο της τροχιάς της (το πλησιέστερο σημείο στον ήλιο). Το δεδομένο, όμως, αυτό δεν φαίνεται να έχει παίξει ρόλο στην εξίσωση Πρωτοχρονιά=1 Ιανουαρίου. Οι ρίζες της καθιέρωσης βρίσκονται μάλλον στην αρχαία Ρώμη και ειδικά στο ημερολόγιο του Νουμά -διαδόχου του Ρωμύλου.

Σε αυτόν αποδίδεται η προσθήκη του Ιανουαρίου στο δεκάμηνο τότε ρωμαϊκό ημερολόγιο. Ως 11ος μήνας αφιερώθηκε στον Ιανό, ο οποίος, εκτός των άλλων, θεωρούνταν και θεός κάθε αρχής.

Με τη διάσταση αυτή ήταν ζήτημα χρόνου ο τελευταίος μήνας να γίνει πρώτος και η πρώτη μέρα του Πρωτοχρονιά. Γύρω στο 150 π.Χ. η έναρξη του ρωμαϊκού πολιτικού έτους θα τοποθετηθεί επισήμως κατά τον Ιανουάριο. Φαίνεται ένας από τους λόγους ήταν πως στις καλένδες του (αρχές του μήνα) ορκίζονταν οι άρχοντες (ετήσιοι ύπατοι, πραίτορες). 

Στις τελετές που ακολουθούσαν και συνεχίστηκαν από τους μετέπειτα αυτοκράτορες, πολλοί ειδικοί εκτιμούν ότι έχουν τις ρίζες τους τα σύγχρονα κάλαντα, αλλά και τα «δώρα» των Χριστουγέννων…

Παρά τις βαθιές ρίζες της η 1η Ιανουαρίου μόλις μετά τον 10ο αιώνα, βαθμιαία και αργόσυρτα, θα αρχίσει να καθιερώνεται στην Ευρώπη ως η αρχή του πολιτικού έτους. 

Το μπέρδεμα με το έτος γέννησης του Χριστού.
Η χρονιά της γέννησης Σύμφωνα με το σημερινό γενικευμένο σύστημα χρονολόγησης ο Χριστός δεν γεννήθηκε το 1 μ.Χ. ή το έτος 0 (μηδέν). Οι υπολογισμοί, εφόσον ισχύουν όσα παραδίδουν οι Ευαγγελιστές, τοποθετούν τη γέννηση μεταξύ του 4 και 6 μ.Χ. 

Το σκεπτικό.
Το εκκλησιαστικό σκεπτικό για τον καθορισμό του πρώτου χριστιανικού έτους ήταν το εξής: Η σύλληψη-ενσάρκωση του Ιησού έγινε την 25η Μαρτίου και άρα η επομένη 1η Ιανουαρίου ισούται με την πρώτη μέρα του 2 μ.Χ. 

Το υπολογιστικό λάθος.
  Το λάθος του μοναχού Διονυσίου ήταν ότι δεν «μέτρησε» κατά τους υπολογισμούς του για τον καθορισμό της γέννησης του Χριστού το έτος μηδέν. Τον καιρό του και αργότερα ο λάθος υπολογισμός του δεν είχε κάποια πρακτική σημασία.

Ταξίδι στον… χρόνο κατά τον Μεσαίωνα.

Δεν είναι και τόσο μακρινή η εποχή, με αστρονομικά μέτρα, που ταξιδεύοντας στην Ευρώπη, μπορούσες να ξεκινήσεις μια χρονιά από ένα μέρος και, ύστερα από πολλές μέρες, να φτάσεις σ’ ένα άλλο την προηγούμενη χρονιά!

Ετσι, για παράδειγμα, ένας έμπορος που αναχωρούσε την 1η Μαρτίου του 1250 από τη Βενετία, φθάνοντας στη Φλωρεντία βρισκόταν το 1249. Συνεχίζοντας, μάλιστα, την πορεία του προς την Πίζα βρισκόταν στο 1251! Το ταξίδι στο… παρελθόν ή το μέλλον, κατά το Μεσαίωνα, δεν οφειλόταν, φυσικά, σε κάποια «μηχανή του χρόνου». Αλλά στα ανόμοια ημερολόγια που ίσχυαν την ίδια εποχή σε διαφορετικές περιοχές. Αλλού στην ιταλική χερσόνησο η χρονιά άρχιζε την 1η Ιανουαρίου, αλλού την 1η ή και την 25η Μαρτίου. Το ίδιο συνέβαινε σε πανευρωπαϊκή και πολύ περισσότερο σε παγκόσμια κλίματα. Στην Ισπανία και τη Γερμανία του Μεσαίωνα το έτος άρχιζε τα Χριστούγεννα, ενώ στη Γαλλία για ένα διάστημα την 1η Απριλίου…

 Αλλά και στη βυζαντινή Κωνσταντινούπολη, που ενδιαφέρει περισσότερο στα «καθ ημάς», η Πρωτοχρονιά οριζόταν διαφορετικά. Τοποθετούνταν την 1η Σεπτεμβρίου, αν και την πρωτομηνιά (καλένδες, νουμηνίες – νεομηνίες) του Ιανουαρίου γίνονταν παραδοσιακά λαϊκά πανηγύρια. Συνεχίζονταν, έτσι, οι αντίστοιχες ρωμαϊκές εκδηλώσεις, που αντανακλούσαν παλιότερες θρησκευτικές πεποιθήσεις, οι οποίες σχετίζονταν με το χειμερινό ηλιοστάσιο (22 Δεκεμβρίου). 

Μεταθέσεις…
Στην Αγγλία η Πρωτοχρονιά ακολουθούσε άλλους ρυθμούς. Μέχρι τον 14ο αιώνα τοποθετούνταν την 25η Δεκεμβρίου. Μετά και μέχρι τα μέσα του 18ου αιώνα μετατέθηκε την 25η Μαρτίου. Η τελευταία, όπως και η 1η Μαρτίου, οριζόταν για μεγάλα διαστήματα και από πολλούς Ευρωπαίους ως Πρωτοχρονιά. Ο ορισμός αυτός είχε κάποια λογική, αφού ο Μάρτιος είναι ο μήνας της εαρινής ισημερίας (21 Μαρτίου εξίσωση της ημέρας με τη νύχτα). Είχε, επίσης, τη λογική της και η θέσπιση της Πρωτοχρονιάς την 1η Σεπτεμβρίου.

Η ημερομηνία ήταν ταυτισμένη με το άνοιγμα και την αναθεώρηση των φορολογικών καταλόγων και από την εποχή ακόμη του Μ. Κωνσταντίνου άρχιζε να μετρά τότε το πολιτικό έτος των Βυζαντινών. Αυτή η «αρχή της Ινδίκτου» (δεκαπενταετές σύστημα μέτρησης του χρόνου) θα υιοθετηθεί από την Εκκλησία και θα αποτελέσει την αφετηρία του εκκλησιαστικού έτους.

Η έναρξη της νέας χρονιάς, λοιπόν, είτε για το πολιτικό είτε για το εκκλησιαστικό ημερολόγιο στο χριστιανικό κόσμο, δεν οριζόταν πάντα με τον ίδιο τρόπο από τους ίδιους λαούς την ίδια εποχή. Πολύ περισσότερο δεν συνέβαινε αυτό σε όλους τους λαούς σε όλες τις ιστορικές περιόδους. Ακόμη και σήμερα, άλλωστε, μουσουλμάνοι, εβραίοι και άλλες πολλές ομάδες έχουν τη δική τους Πρωτοχρονιά. Κοινός, όμως, παρανομαστής, ανεξαρτήτως συγκεκριμένης ημερομηνίας, είναι ο εορτασμός της νέα χρονιάς παντού και σε απροσδιόριστο βάθος χρόνου. Η προσδοκία για καλύτερες μέρες.

Αρχαία Ελλάδα και Ρώμη
* Αρχαϊκή και κλασική Ελλάδα: Τα διάφορα ελληνικά ημερολόγια έχουν διαφορετικές πρωτοχρονιές, σύμφωνα με αντίστοιχες φυσικο-θρησκευτικές γιορτές (θερινό ή χειμερινό ηλιοστάσιο, εαρινή ή φθινοπωρινή ισημερία).

* Μέσα 2ου π.Χ.: Καθιερώνεται η 1η Ιανουαρίου ως έναρξη του πολιτικού ρωμαϊκού έτους, που συμπίπτει με τις γιορτές για το χειμερινό ηλιοστάσιο και τα Σατουρνάλια. * Μέσα 1ου π.Χ.: Το Ιουλιανό ημερολόγιο διατηρεί την Πρωτοχρονιά κατά την 1η Ιανουαρίου. Χριστιανική εποχή

* 4ος αιώνας: Από την εποχή του Μ. Κωνσταντίνου το έτος στην αυτοκρατορία ξεκινά την 1η Σεπτεμβρίου. Διατηρούνται τα προϋπάρχοντα λαϊκά πανηγύρια και οι γιορτές κατά τις καλένδες-νεομηνίες του Ιανουαρίου.

* Πρώτοι μεταχριστιανικοί αιώνες: Η χριστιανική εκκλησία θεωρεί αρχή του έτους τον Ευαγγελισμό (25 Μαρτίου). Αργότερα καταδικάζει ως ειδωλολατρική την Πρωτοχρονιά της 1ης Ιανουαρίου. Το εκκλησιαστικό έτος αρχίζει από την 1η Σεπτεμβρίου. Νέα και νεότερη περίοδος

* Τέλη 16ου αιώνα: Μαζί με την εισαγωγή του νέου (Γρηγοριανού) ημερολογίου ο Πάπας Γρηγόριος ΙΓ καλεί τους χριστιανούς να υιοθετήσουν ως Πρωτοχρονιά την 1η Ιανουαρίου.

* 17ος -19ος αιώνας: Η Ευρώπη γιορτάζει πολλές και διαφορετικές πρωτοχρονιές, ενώ ο κόσμος ακόμη περισσότερες.

* Οι διάφορες παραδόσεις δύσκολα εγκαταλείπονται.

* Αρχές 20ού αιώνα: Γενίκευση του γιορτασμού της Πρωτοχρονιάς την 1η Ιανουαρίου, με παράλληλη διατήρηση δύο δεκάδων άλλων βασικών ημερολογίων. (εφ. ελευθεροτυπία)

newsbomb

2013 ΕΥΧΕΣ.

 ΤΟ 2013 

ΕΙΝΑΙ ΧΡΟΝΙΑ ΟΡΟΣΗΜΟ.

ΕΙΝΑΙ Η ΧΡΟΝΙΑ, ΠΟΥ ΟΛΟΙ 

ΕΛΠΙΖΟΥΜΕ, 

ΠΩΣ Η ΧΩΡΑ ΜΑΣ, 

ΘΑ ΞΕΦΥΓΕΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΠΟ ΤΑ 

ΤΟΣΑ 

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΤΗΝ ΤΑΛΑΝΤΙΖΟΥΝ.

ΤΟ 2013 

ΘΑ ΕΙΝΑΙ Η ΧΡΟΝΙΑ ΟΠΟΥ ΤΟ 

ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΘΑ 

ΞΑΝΑΓΥΡΙΣΕΙ ΣΤΟ ΣΤΟΜΑ ΟΛΩΝ ΜΑΣ.

ΤΟ 2013 

ΘΑ ΕΙΝΑΙ Η ΧΡΟΝΙΑ ΟΠΟΥ Η ΕΥΗΜΕΡΙΑ 

ΘΑ 

ΚΥΡΙΑΡΧΕΙ ΠΑΝΤΟΥ.

ΤΟ 2013

 ΘΑ ΕΙΝΑΙ Η ΧΡΟΝΙΑ ΟΠΟΥ  

Η  ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ 

Η ΑΓΑΠΗ 

ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ 

ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ. 

ΤΟ 2013

 ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ Η ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ 

ΠΑΝΤΑ 

ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΣΤΑΝ.

 

Ο ΒΡΩΜΙΑΡΗΣ

Ελλην Φορολογούμενος

Έχουμε 2% πιθανότητα να ζήσουμε μέχρι τα 100 , δηλαδή  1 στους 50 μπορεί να τα εκατοστίσει.

Οι πιθανότητες να έχουμε έναν επιτυχημένο πρώτο γάμο και να μην τρέχουμε στους δικηγόρους σε 15 χρόνια είναι 1,3 προς 1.

Εάν πιστεύεις στη πιθανότητα ότι αν χωρίσεις τη καραβοτσακισμένη γυναίκα σου, για να βρεις μια Κάρλα Μπρούνι , σαν τον Σαρκοζί   ή ένα supermodel σαν τον Κούγια , τότε...... δυστυχώς οι στατιστικές λένε ότι αυτό είναι πρακτικά απίθανο , η πιθανότητα είναι μόνο 1 στις  88.000 .

Για τις γυναίκες δε , που κάνουν όνειρα για ένα γάμο με τον Φον Δε Λαφράγκα , τα πράγματα είναι κάπως καλύτερα. Οι πιθανότητες να βρουν κάποιο φορτώγκα είναι 215 προς 1 ,μόνον όμως ως προς το να βγουν ραντεβού (άντε και καμιά ξεπέτα) , βέβαια κανείς δεν εγγυάται ότι αυτό θα καταλήξει σε γάμο , εκεί οι πιθανότητες στενεύουν δραματικά. 

Υπάρχουν φορές αντιμετωπίζοντας το αφεντικό σου που σε απέλυσε , τη πεθερά σου που σε λέει ανεπρόκοπο ή κάποιον που σου κάνει το βίο αβίωτο (ας πούμε κάποιον που σου βάζει συνεχώς φόρους)  γουστάρεις  να τον δεις , να αποδημά εις Κύριον , από διάφορους τρόπους. Σε πληροφορώ ότι την πάτησες , οι πιθανότητες λοιπόν να πάει κάποιος από στραβοκατάπιομα είναι μόλις 1 στις 370.035 ή από πέσιμο 1 σε 20.666 ή από δάγκωμα σκύλου  1 σε 700.000 ή από πνιγμό 1 σε 79.065.

Οι πιθανότητες να πάθετε εσείς εντωμεταξύ θανατηφόρο έμφραγμα (από το ζόρι)  είναι 1 προς 6 και να καταλήξετε από καρδιακό νόσημα είναι 1 στις 3, πολύ πιο πιθανόν από το να πάθει κάτι κακό αυτός που σου κάνει τα νεύρα κρόσσια . 

Οπότε τζίφος .

Εάν επαφίεστε σε τυχερά παίγνια για να σωθείτε από την τραγική κατάσταση που είστε, σας ενημερώνω ότι, το να πάθετε ένα θανατηφόρο τροχαίο είναι 14 πιο πιθανό από το κα κερδίσετε το τζόκερ !

Αν ρωτήσεις όποιους είναι γύρω σου , θα πάθεις πλάκα , ΟΛΟΙ (και όταν λέμε όλοι εννοούμε ΟΛΟΙ)  κάθισαν και σκέφτηκαν πως θα ξοδέψουν και πως  θα επενδύσουν μέχρι και το τελευταίο ευρώ από τα υποτιθέμενα «κέρδη» τους .

Η πιθανότητα να ζεσταθείς φέτος είναι 1 στο ένα εκατομμύριο ή ακόμα χειρότερα είναι πιο πιθανό να φτάσεις στο Έβερεστ ζωντανός παρά να ζεστάνεις με το μισθό σου το κοκαλάκι σου. Η «λύση» που έχεις στο νου σου (πέλετ- υδρόλυση-ατμολέβητα-ξυλολέβητα-σχάση υδρογόνου-οικιακό πυρηνικό αντιδραστήρα-υπερινβέρτερ –φανκοιλ- κα)   έχει ποσοστό επιτυχίας ελάχιστο .

 Η λύση για εξοικονόμηση χρημάτων , που θα ακούσεις από τον φίλο, του φίλου  του μπατζανάκη σου , που έλυσε δια «παντός» (και δια μαγείας) το πρόβλημα με τη θέρμανση , είναι μια μ@λ@κί@. 

Η μόνη λύση στο πρόβλημα είσαι δυστυχώς ΕΣΥ !!!

Εσύ που βάζεις το μυαλό σου να δουλεύει λάθος. Εσύ που βρίσκεις ένα σκασμό δικαιολογίες για να μην κατεβείς στο δρόμο να ενωθείς με τους άλλους και να κάνεις τις τρόικες (εσωτερικού και εξωτερικού) να τρέμουν. Εσύ που δε σηκώνεσαι από τον καναπέ.

Η πιθανότητα να νικήσουμε αν είμαστε ενωμένοι και στον δρόμο είναι 1000% !!! αρκεί να το καταλάβεις…




ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ