Χριστουγεννιάτικο Δέντρο: Η προέλευση είναι αρχαια ελληνική!

Η ιδέα για το στολισμό ενός δέντρου κατά τα Χριστούγεννα δεν είναι ξενόφερτη, όπως θεωρούν πολλοί. Στην αρχαία Ελλάδα παρόμοιο έθιμο υπήρχε, μόνο που το φυτό δεν ήταν έλατο, αλλά η Ειρεσιώνη.

 

Η Ειρεσιώνη (είρος = έριον, μαλλίον) ήταν κλάδος αγριελιάς (κότινος) στολισμένος με γιρλάντες από μαλλί λευκό και κόκκινο και τους πρώτους φθινοπωρινούς καρπούς (σύκα, καρύδια, αμύγδαλα, κάστανα, δημητριακά, κ.λπ., εκτός του μήλου και του αχλαδιού).

 

 

Το χριστουγεννιάτικο δέντρο της αρχαιότητας αποτελούσε έκφραση ευχαριστίας για τη γονιμότητα του λήξαντος έτους και παράκληση συνεχίσεως της γονιμότητας και ευφορίας κατά το επόμενο και ήταν αφιερωμένη στην Αθηνά, τον Απόλλωνα και τις Ώρες (Ευνομία, Δίκη, Ειρήνη).

 

Το διάστημα 22 Σεπτεμβρίου-20 Οκτωβρίου, παιδιά των οποίων και οι δύο γονείς ζούσαν, περιέφεραν την Ειρεσιώνη στους δρόμους της πόλης των Αθηνών τραγουδώντας κάλαντα από σπίτι σε σπίτι,

 

παίρνοντας το φιλοδώρημά τους από τον νοικοκύρη ή τη νοικοκυρά και όταν έφθαναν στο σπίτι τους κρεμούσαν την Ειρεσιώνη πάνω από την εξώπορτά τους, όπου έμενε εκεί μέχρι την ιδία ημέρα του νέου έτους, οπότε, αφού τοποθετούσαν την νέα, κατέβαζαν την παλιά και την έκαιγαν.

 

Άλλα παιδιά κρεμούσαν την Ειρεσιώνη πάνω από την θύρα του Ιερού του Απόλλωνος.

 

Πρόγονος λοιπόν, του Χριστουγεννιάτικου δέντρου είναι η Ειρεσιώνη , μέσω της οποίας μεταδόθηκε το έθιμο του στολισμένου δέντρου στους βόρειους λαούς από τους Έλληνες ταξιδευτές, οι οποίοι ελλείψει ελαιοδένδρων, στόλιζαν κλαδιά από τα δέντρα που ευδοκιμούσαν σε κάθε τόπο.

 

Το Βυζαντινό Χριστουγεννιάτικο Δέντρο

 

 

To Χριστουγεννιάτικο δένδρο και μάλιστα ως μετεξέλιξη της αρχαίας Ελληνικής «Ειρεσιώνης», όχι μόνο δεν απαγορευόταν στο Βυζάντιο αλλά αντιθέτως κατά την εορτή των Χριστουγέννων

 

«…κατά διαταγήν του επάρχου της (κάθε) πόλεως, ου μόνον καθαρισμός των οδών εγένετο, αλλά και στολισμός διαφόρων κατά διαστήματα στηνομένων στύλων με δενδρολίβανα, κλάδους μύρτου και άνθη εποχής»

 

(Φαίδωνος Κουκουλέ, Τακτικού Καθηγητού του Πανεπιστημίου Αθηνών και Ακαδημαϊκού «Βυζαντινών Βίος και Πολιτισμός» τ. στ΄, σελ. 152).

 

Αξίζει να σημειωθεί ότι ένα επίλεκτο βασιλικό Καβαλλαρικό (Ιπποτικό) Τάγμα της βυζαντινής ανακτορικής φρουράς το οποίο – μεταξύ άλλων –

 

συμμετείχε με τελετουργικό ρόλο σε επίσημες αυτοκρατορικές τελετές – μεταξύ των οποίων και της τελετής των Χριστουγέννων – ήταν εκείνο της «Εταιρείας», το οποίο αποτελούταν από μισθοφόρους και διαιρείτο σε «Μικρή», «Μεσαία» και «Μεγάλη Εταιρεία». 

 

Την «Μικρή Εταιρεία» την αποτελούσαν αλλόθρησκοί μισθοφόροι (ειδωλολάτρες Σκανδιναυοί ή Λιθουανοί).

 

Την «Μεσαία Εταιρεία» την αποτελούσαν καθολικοί και ομόδοξοι αλλοεθνείς χριστιανοί μισθοφόροι (Δανοί, Γερμανοί, Ρώσοι, Άγγλοι κλπ).

 

Την «Μεγάλη Εταιρεία» όμως την αποτελούσαν «Ρωμαίοι», δηλ. Έλληνες Ορθόδοξοι Χριστιανοί (Ρωμιοί).

 

Πιο πιθανό είναι επομένως να ήταν οι αλλοεθνείς/αλλόδοξοι Ιππότες της Μεσαίας Εταιρείας εκείνοι που μεταλαμπάδευσαν το έθιμο της «Ειρεσιώνης»

 

(το οποίο μετεξελίχθηκε στους «Βυζαντινούς στηνόμενους στύλους με δενδρολίβανα, κλάδους μύρτου και ανθέων εποχής») στις δυτικές Χριστιανικές χώρες από τις οποίες κατάγονταν.

 

Πάντως η ανάμνηση του βυζαντινού Χριστουγεννιάτικου στολισμού με στηνόμενους στύλους με δενδρολίβανα επιβίωσε στα Πρωτοχρονιάτικα κάλανδα: «Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά ψηλή μου ΔΕΝΔΡΟΛΙΒΑΝΙΑ…».

 

Στη βόρεια Ευρώπη και στις Σκανδιναυικές χώρες δεν υπάρχουν αυτοφυή δενδρολίβανα, αλλά τα κλαδιά του έλατου που μοιάζουν πολύ με εκείνα του δενδρολίβανου θα μπορούσαν ίσως να αποτέλεσαν το πιο πρόσφορο υποκατάστατό του που διαδόθηκε ευρέως στη Δύση και παρέμεινε μέχρι τις ημέρες μας.

 

Αξίζει να σημειωθεί ότι η φάτνη η οποία τοποθετείται στην βάση του Χριστουγεννιάτικου δένδρου αποτελεί επίσης ελληνικό έθιμο από την εποχή του Βυζαντίου

 

«Οι Βυζαντινοί κατά την ημέραν των Χριστουγέννων…εσχημάτιζον σπήλαιον και εν αυτώ ετοποθέτουν στρωμνήν εφ’ ής ετοποθέτουν παίδα, τον Ιησούν παριστάνοντα…» (Φαίδωνος Κουκουλέ, Τακτικού Καθηγητού του Πανεπιστημίου Αθηνών και Ακαδημαϊκού «Βυζαντινών Βίος και Πολιτισμός» τ. στ΄, σελ. 151).

 

Ομοίως και τα κάλανδα «…Οι Βυζαντινόπαιδες, περιερχόμενοι τας οικίας, από βαθείας πρωίας μέχρι δείλης οψίας, μετά αυλών και συρίγγων έλεγον τα κάλανδα…» (Φαίδωνος Κουκουλέ, Τακτικού Καθηγητού του Πανεπιστημίου Αθηνών και Ακαδημαϊκού «Βυζαντινών Βίος και Πολιτισμός» τ. στ΄, σελ. 152).

 

Περί των καλανδιστών κατά τα Χριστούγεννα κατά τον ΙΒ΄ αι. μαρτυρεί και ο Ι. Τζέτζης γράφων: «…Και όσοι κατ’ αρχίμηνον την Ιανουαρίου και τη Χριστού γεννήσει δε και Φώτων ημέρα, οπόσοι περιτρέχουσι τας θύρας προσαιτούντες μετά ωδών και επωδών και λόγους εγκωμίων…».

 

 

yiorgosthalassis.blogspot.com/

 

Greek Surnames

 

 

Αρχαίες λέξεις που διασώζονται στην ποντιακή

Γράφει η Αρχοντούλα Κωνσταντινίδου, φιλόλογος

Η ποντιακή διάλεκτος αποτελεί μία από τις τέσσερις διαλέκτους της νέας ελληνικής γλώσσας και είναι άμεση απόγονος της ιωνικής διαλέκτου της αρχαίας ελληνικής, καθώς Ίωνες από τη Μίλητο αποίκησαν τα παράλια του Εύξεινου Πόντου ξεκινώντας από τη Σινώπη και συνεχίζοντας με τα Κοτύωρα, την Κερασούντα και την Τραπεζούντα.

Υπολογίζεται, λοιπόν, πως η αρχαία ιωνική διάλεκτος πρωτοακούστηκε στα παράλια του Εύξεινου Πόντου το 785 π.Χ., όταν κατοικήθηκε η Σινώπη. Η ελληνική ταυτότητα, τουλάχιστον για την Τραπεζούντα, επιβεβαιώνεται από τη μαρτυρία του Ξενοφώντα στην «Κύρου Ανάβαση», όπου περιγράφει την Τραπεζούντα ως «πόλιν Ελληνίδα, οικουμένην εν τω Ευξείνω Πόντω, Σινωπέων αποικία».

Η περιοχή του Πόντου αποτέλεσε το βορειοανατολικό άκρο, στο οποίο ομιλήθηκε η ελληνική γλώσσα. Και, χάρη στη γεωγραφική απόσταση του Πόντου από τη μητροπολιτική Ελλάδα, δεν επηρεάστηκε η ποντιακή από την κοινή νεοελληνική, διασώζοντας έτσι πολλούς τύπους της αρχαίας ελληνικής είτε ατόφιους είτε ελαφρά παραλλαγμένους.

Παρατηρούμε π.χ. πως αντίθετα με τη λατινική λέξη «τσεκούρι», που χρησιμοποιείται στη νέα ελληνική, η ποντιακή χρησιμοποιεί τη λέξη «αξινάριν», η οποία προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη «αξίνη».

Επίσης, για τη λέξη κόσα, που σημαίνει το μεγάλο δρεπάνι με το οποίο θερίζει κανείς όρθιος και είναι λέξη σλαβικής προέλευσης, η ποντιακή χρησιμοποιεί τη λέξη «κερεντή», η οποία βγαίνει από το ρήμα «κείρω» (κουρεύω).

Η ποντιακή κρατώντας τη λέξη «μακέλιν», αντί για τη λέξη κασμάς, που χρησιμοποιούμε σήμερα, διατηρεί την αρχαία ελληνική λέξη «μακέλη», κι όχι τη λέξη «κασμάς» που είναι τουρκικής προέλευσης.

Το ίδιο συμβαίνει και με τη λέξη «ρούχο». Ενώ, δηλαδή, η ποντιακή χρησιμοποιεί τη λέξη «λώμα», που προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη «λώπη» (ένδυμα), η νεοελληνική χρησιμοποιεί τη σλαβική λέξη «ρούχο».

Το επονομαζόμενο «καζάνι», τουρκικής προέλευσης (καζάν), οι Πόντιοι το ονομάζουν όπως και οι αρχαίοι Έλληνες, «Δίλαβον», δηλαδή αυτό με τις δύο λαβές.

Τέλος, για τη λέξη «τσουκνίδα», η οποία δεν είναι σίγουρο πώς προέκυψε ετυμολογικά στη νέα ελληνική, η ποντιακή χρησιμοποιεί τη λέξη «κνιδέα» και «κιντέα», διατηρώντας την αρχαία ελληνική ονομασία «κνίδη».

Ανάλογες σκέψεις προκαλούν και αρκετά ρήματα που διασώθηκαν στην ποντιακή, τα οποία η νέα ελληνική δεν τα κράτησε ή τα αντικατέστησε με άλλα. Π.χ. το ρήμα «κλοτσώ» αντικατέστησε το αρχαίο «λακτίζω», ενώ στην ποντιακή υπάρχει ως «λαχτίζω».

Το «ριγώ», που παρέμεινε αυτούσιο στην ποντιακή από την αρχαία, στη νέα ελληνική αντικαταστάθηκε από το «κρυώνω».

Ακόμη, το «κρούω» διατηρήθηκε ακέραιο στην ποντιακή, ενώ στη νέα ελληνική χρησιμοποιείται κυρίως το «χτυπάω».

Επιπλέον, τα ρήματα «φιλέω-ω» και «πονέω-ω» στη νέα ελληνική πήραν την κατάληξη «-άω-ώ», ενώ στην ποντιακή διατηρήθηκε η αρχαία κατάληξη «-έω-ώ».

Το ρήμα «ικανέω-ώ» και «ικανέομαι-ούμαι», που δεν διατηρήθηκε στη νέα ελληνική, διατηρήθηκε στην ποντιακή και είναι το πολύ γνωστό μας «κανείται» (=φτάνει, αρκετά).

Το ίδιο συμβαίνει και με την Ευκτική Αορίστου β΄ του ρήματος «λαγχάνω», η οποία διατηρείται στην ποντιακή στο γ΄ ενικό για να εκφράζει πιθανότητα κι ευχή (π.χ. λάχ’ επορούν κι έρχουνταν), ενώ στη νέα ελληνική δεν διατηρήθηκε το ρήμα αυτό, παρά μόνο τα παράγωγά του, όπως: «λαχνός», «λαχείο», «λαχειοφόρος» κτλ.

Εκτός από πολλά ρήματα της αρχαίας ελληνικής, που διατηρήθηκαν ακέραια στην ποντιακή, υπάρχουν και αρκετά ουσιαστικά της αρχαίας που βρίσκονται εγγύτερα στην ποντιακή, απ’ ότι στη νέα ελληνική.

Για παράδειγμα, η λέξη «φέγγος» (=φως στην αρχαία και φεγγάρι στην ποντιακή), καθώς και λέξεις: «ψύχος», «στέγος», «γέλος» (γέλως στην αρχαία).
Εγγύτερα στην ποντιακή διάλεκτο είναι και οι λέξεις: «ωβόν» (αρχ. το ωόν, το αβγό) και «ωτίν» (αρχ. ο ους, του ωτός, το αυτί).

 
Η διατήρηση όλων αυτών των αρχαϊκών στοιχείων στη γλώσσα των Ποντίων διατρανώνει πως η ελληνική συνείδηση παρέμεινε ακλόνητη κι επαυξημένη στον Πόντο, παρόλες τις εχθρικές επιθέσεις και τις προσπάθειες αφομοίωσης που δέχτηκε για πολλούς αιώνες από ξένους λαούς.


 
Πέρα, όμως, κι από αυτό, φανερώνει τον πλούτο και τη δύναμη που έχουν τα ιδιώματα της ελληνικής, τα οποία, δυστυχώς, σε προηγούμενες δεκαετίες αντιμετωπίστηκαν με περιφρόνηση και αδιαφορία, καθώς υπήρχε ο φόβος ότι οι ομιλητές τους θα αντιμετώπιζαν δυσκολίες επικοινωνίας κι ένταξης στο κοινωνικό σύνολο.



 
Ήδη μία πρώτη επιστημονική και οργανωμένη προσπάθεια για τη διδασκαλία της ποντιακής διαλέκτου έχει ξεκινήσει από τον Σύνδεσμο Ποντίων Εκπαιδευτικών και τα πρώτα αποτελέσματα είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντικά κι ελπιδοφόρα για το μέλλον της ποντιακής.

 
Ευχόμαστε κάτι ανάλογο να γίνει και για τις άλλες διαλέκτους και τα ιδιώματα της ελληνικής, γιατί το κάθε ένα από αυτά είναι πολύτιμο και η απώλεια, έστω και ενός, καθιστά την ελληνική γλώσσα φτωχότερη.


pontos-patridamou.blogspot.com

Toronto Greek Bloggers
 

Η Ισλανδία διαγράφει χρέη νοικοκυριών. Εμείς, ΝΑΙ και στους πλειστηριασμούς;

Της ΕΛΛΗΣ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ

Οι μέρες των Χριστουγέννων πλησιάζουν και ο ”εφιάλτης” της πρωτοχρονιάς, παραμονεύει… Ο κλοιός σφίγγει ολοένα και περισσότερο… Ο Πωλ Τόμσεν, καταφθάνει (σήμερα) και αν η κυβέρνηση συναινέσει, χιλιάδες υπερχρεωμένες οικογένειες, θα  χάσουν τα σπίτια τους και τις επιχειρήσεις τους… Θα θάψουν, μια για πάντα, τους κόπους και τις θυσίες μιας ζωής… Στο δρόμο, με ένα γιατί, στο πουθενά…


Την ίδια στιγμή, που εμείς περιμένουμε, ένα θαύμα να σωθούμε, μια πολυπόθητη ανατροπή, από τον κύριο Σαμαρά, που μέχρι σήμερα δε μας έχει συνηθίσει… Η Ισλανδία, χαράσσει ένα δρόμο, που για μένα προσωπικά, αλλά φαντάζομαι και για όλους τους υπόλοιπους Έλληνες, αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση και όχι προς αποφυγήν (κακιά ώρα εμείς…)

Η κυβέρνηση της Ισλανδίας λοιπόν, αναλαμβάνει, το ρίσκο, και ΔΙΑΓΡΑΦΕΙ χρέη νοικοκυριών… Οι επικριτές, λένε, ότι το πρόγραμμα, φτάνει στην αξία, ενός δισεκατομμυρίου  ευρώ (περίπου)… Θα μπορούσε να βλάψει, την προσληπτική της ικανότητα, ακόμα και να τρομάξει τους ξένους επενδυτές, αλλά ο πρωθυπουργός της Ισλανδίας, πιστεύει ότι ο κίνδυνος αξίζει…

“Τα άμεσα οφέλη, θα φτάσουν, σχεδόν στο 80% των ισλανδικών νοικοκυριών, αλλά τα έμμεσα που θα φτάσουν στον καθένα, θα αυξηθεί η οικονομική ανάπτυξη και η αγοραστική δύναμη…”

Μήπως ήρθε η ώρα να παραδειγματιστούμες Για πόσο ακόμα θα ζούμε με σκιές και φαντάσματα; Για πόσο ακόμα θα περπατάμε στα ίδια μας τα χαλάσματα; Πόσους ακόμα θα δολοφονήσετε; Πόσα όνειρα ακόμη θα τσακίσετε; Μέχρι πότε, η ίδια η «μάνα» θα αφήνει νηστικά τα ίδια της τα παιδιά; Για πόσο ακόμη θα τα διώχνει από κοντά της; Και να φταιγε αυτή… Η Ελλάδα όμως ακόμα επιζεί και θα ζει. Έχεις χρέος τόσο προς αυτήν, όσο και στα παιδιά της. «Το πρώτο σου χρέος, εκτελώντας τη θητεία σου στη ράτσα, είναι να νιώσεις μέσα σου όλους τους προγόνους. Το δεύτερο, να φωτίσεις την ορμή τους και να συνεχίσεις το έργο τους. Το τρίτο σου χρέος, να παραδώσεις στο γιο τη μεγάλη εντολή να σε ξεπεράσει.» Αντέχεις;


mignatiou.com

freepen.gr
 
 

Seeds of death: Η Monsanto “σπέρνει” καρκίνο

 

Στο defencenet.gr έχουμε γράψει και αναδημοσιεύσει δεκάδες άρθρα για την εταιρεία Monsanto η οποία έχει βαλθεί να βάλει σε κίνδυνο την υγεία των κατοίκων του πλανήτη με τα μεταλλαγμένα τρόφιμα που παράγει.

Το χειρότερο όμως είναι ότι προσπαθεί να επιβάλλει και έλεγχο της τροφής αφού προωθεί παγκοσμίως μόνο τις δικές της άρρωστες καλλιέργειες, και προσπαθεί να ανακηρύξει παράνομες όλες τις υπόλοιπες.’Έτσι όλοι θα είναι υποχρεωμένοι να φυτεύουν τους σπόρους αυτής της εταιρείας.
Ένας εταιρικός κολοσσός, η περιώνυμη Monsanto, η οποία μετατρέπει σιγά-σιγά τον κόσμο σε ένα τεραστίων διαστάσεων γενετικό πείραμα, με αντίκρισμα έναν πακτωλό χρημάτων.

Μετερχόμενη κάθε θεμιτό και αθέμιτο μέσο, η εταιρεία γενετικά μεταλλαγμένων προϊόντων Monsanto αυξάνει το φάσμα επιρροής της στην παγκόσμια επιστημονική κοινότητα και αγορά, αναπτύσσεται ολοένα και περισσότερο, εξαπλώνοντας τις καλλιέργειές της σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη.

Σύμφωνα με δημοσίευμα του tvxs.gr, σε επιμέλεια της Νικολέττας Ρούσσου:

Το Νοέμβριο του 2012, η εφημερίδα The Journal of Food and Chemical Toxicology, δημοσίευσε έρευνα με τίτλο «Η μακροπρόθεσμη τοξικότητα του ζιζανιοκτόνου Roundup και του γενετικώς τροποποιημένου αραβόσιτου, ανεκτικό στο Roundup», η οποία πραγματοποιήθηκε από τον Ζιλ Έρικ Σεραλίνι και την επιστημονική ομάδα του Πανεπιστημίου Cean της Γαλλίας.

Πρόκειται για μια ιδιαίτερα σημαντική έρευνα, καθώς είναι η μοναδική μέχρι στιγμής, που μελέτησε τον αντίκτυπο που έχει στην υγεία η διατροφή που βασίζεται στο γενετικώς τροποποιημένο σιτάρι, το οποίο έχει ψεκαστεί με το ζιζανιοκτόνο Roundup της Μονσάντο.

Ο Σεραλίνι δημοσιοποίησε τα αποτελέσματα της έρευνας του, ενώ ακολούθησε τετράμηνος ενδελεχής έλεγχος από επιστήμονες αναφορικά με την εγκυρότητα της.

Η ομάδα του Σεραλίνι εξέτασε πάνω από 200 αρουραίους, οι οποίοι είχαν τραφεί με γενετικώς τροποποιημένο σιτάρι σε μια περίοδο 2 χρόνων, δηλαδή πολύ περισσότερο από την αντίστοιχη τρίμηνη έρευνα που πραγματοποίησε η Μονσάντο, προκειμένου να λάβει την έγκριση της Ευρωπαϊκής Αρχής για την Ασφάλεια των Τροφίμων (EFSA). Η έρευνα η οποία κόστισε 3 εκατομμύρια ευρώ, έγινε κάτω από συνθήκες άκρας μυστικότητας για την αποφυγή της πίεσης των βιομηχανιών.

Τι έδειξε όμως η μελέτη;

Η εν λόγω μελέτη ανέδειξε τις σοβαρές επιπτώσεις των μεταλλαγμένων τροφίμων καθώς και του συγκεκριμένου ζιζανιοκτόνου στην υγεία. Ειδικότερα τα πειραματόζωα εμφάνισαν καρκίνο στο μαστό, νεφροπάθειες, ορμονολογικές ανωμαλίες καθώς και ψηλαφητούς όγκους.

Οι πρώτοι όγκοι εμφανίστηκαν στα πειραματόζωα 4 με 7 μήνες μετά την έναρξη της έρευνας, οι φωτογραφίες των οποίων έκαναν τον γύρο του κόσμου. Μολονότι στην έρευνα της Μονσάντο είχαν σημειωθεί επίσης ποσοστά τοξικότητας, παραβλέφθηκαν ως βιολογικώς ασήμαντα, τόσο από την ομάδα της εταιρείας όσο και από την EFSA.

Η δημοσίευση της έρευνας πυροδότησε αντιδράσεις, προκαλώντας πανικό στους ιθύνοντες της Ε.Ε, που είχαν αρχικά εγκρίνει τα προϊόντα της Μονσάντο. Η EFSA παραδέχθηκε ότι έδωσε την έγκρισή της βασιζόμενη σε στοιχεία της Μονσάντο, χωρίς να προβεί σε περαιτέρω διερεύνηση.

«Οι κλινικές δοκιμές των μεταλλαγμένων προϊόντων στα ζώα δεν αποτελούν απαραίτητη προϋπόθεση για την έγκριση τους. Παλαιότερα έρευνες που είχαν πραγματοποιηθεί και περιελάμβαναν τη χρήση πειραματόζωων κατά διάρκεια 90 ημερών, δεν είχαν φανερώσει τις βλαβερές συνέπειες των μεταλλαγμένων τροφίμων στην υγεία», δήλωσαν οι υπεύθυνοι της Ε.Ε.

Ωστόσο η φράση 90 μέρες είναι και το κλειδί στην υπόθεση. Όλες οι παθογένειες εμφανίστηκαν στα ζώα μετά τους 4 μήνες.

Η αντίδραση της Μονσάντο για τον περιορισμό της ζημιάς που προκλήθηκε από την έκταση που πήρε το θέμα ήταν σπασμωδική, καθώς τόνισε ότι έδωσε την έρευνα του Σεραλίνι για αξιολόγηση στο επιστημονικό τμήμα της EFSA.

   

defencenet.gr

Καλά, έχω κάτι απορίες κι ΕΓΩ !!!

   

Οι ελεύθεροι επαγγελματίες θα φορολογούνται, λέει στο εξής, για τα καθαρά τους κέρδη από το πρώτο ευρώ. Αυτή η είδηση θα είχε αξία σε κάποιο Κράτος όπου οι εφορίες θα…

γνώριζαν όχι ποιο είναι το «πρώτο ευρώ» του ελεύθερου επαγγελματία, αλλά το τελευταίο. Δηλαδή θα γνώριζαν το συνολικό εισόδημά του.

by…kartesios

Πάμε να δούμε τι γνωρίζουν οι εφορίες σε ένα αστείο κράτος, όπως το ελληνικό. Σε περισσότερα από 70 δισεκατομμύρια ευρώ ανέρχεται το ποσό που δήλωσαν μισθωτοί και συνταξιούχοι για το 2011 ενώ οι ελεύθεροι επαγγελματίες δήλωσαν εισοδήματα που αγγίζουν μόλις τα 3,5 δισεκατομμύρια ευρώ. Τα στοιχεία αυτά προέκυψαν από την ανάλυση των στατιστικών δεδομένων των φορολογικών δηλώσεων που υποβλήθηκαν το 2012 και αφορούν στα εισοδήματα που αποκτήθηκαν το 2011.

Για το 2012, λοιπόν, το υπουργείο Οικονομικών είχε υπολογίσει  να εισπράξει συνολικά από τα φυσικά πρόσωπα περί τα 11 δισεκατομμύρια ευρώ. Δηλαδή το 72% του φόρου εισοδήματος των φυσικών προσώπων καταβάλλουν μισθωτοί και συνταξιούχοι, ενώ οι υπόλοιπες κατηγορίες επαγγελμάτων συμβάλλουν στον κρατικό προϋπολογισμό με 3 δισεκατομμύρια ευρώ.

Ας μη μπλέξουμε με άλλους αριθμούς και με κάτι φορολογικές δηλώσεις 10.000 και 12.000 ευρώ από μεγαλογιατρούς, μεγαλοδικηγόρους και μεγαλοδιαφημιστές. Με εντελώς διαλυμένο τον φοροελεγκτικό μηχανισμό, το αποτέλεσμα του νέου μέτρου θα είναι και πάλι αστείο καθώς η φορολόγηση θα γίνεται από τα δηλωθέντα πρώτο και τελευταίο ευρώ, τουτέστιν μια από τα ίδια.

Δεν είναι όμως αυτό το θέμα μας. Πρόκειται για μία επικοινωνιακή μπαρούφα. Το θέμα είναι ότι μέχρι το 2010 υπήρχε ένας βασικός ένοχος για την υψηλή φορολόγηση μισθωτών, ελεύθερων επαγγελματιών και μικρομεσαίων επιχειρηματιών. Ο ένοχος ήταν «το 1,5 εκ. τεμπέληδων του Δημοσίου». Η καθεστωτική φωνή επαναλάμβανε διαρκώς το «Οι φόροι μας πάνε στους τεμπέληδες». Επειδή είμαι γνωστός καλοπροαίρετος, θα το δεχτώ.

Πλήρωνε ο καθένας μας, ας πούμε, 100 ευρώ για τους 1,5 εκ. «τεμπέληδες του Δημοσίου». Σήμερα όμως οι «τεμπέληδες του Δημοσίου» σύμφωνα με την επικαιροποίηση της 26ης  Απριλίου 2013 είναι: 621.797 (μόνιμοι,  υπάλληλοι Ιδιωτικού Δικαίου Αορίστου Χρόνου – ΙΔΑΧ, υπάλληλοι με έμμισθη εντολή και επί θητεία) συν 78.950 υπάλληλοι (αιρετοί, μετακλητοί, υπάλληλοι με συμβάσεις ορισμένου χρόνου, συμβάσεις έργου και λοιπές εργασιακές σχέσεις). Σύνολο 700.747 μόνιμοι και συμβασιούχοι. Δηλαδή κάτω από το 50% του 1,5 εκ. «τεμπέληδων» για τους οποίους ο καθένας μας πλήρωνε 100 ευρώ φόρο.

Αν τώρα υπολογίσουμε νέες συνταξιοδοτήσεις, κλείσιμο ΕΡΤ, κλείσιμο Οργανισμών και μηδενικές προσλήψεις φτάνουμε γύρω στο 45%. Στην πλάκα, λοιπόν, θα έπρεπε σύμφωνα με το επιχείρημα του καθεστώτος να πληρώνει σήμερα ο καθένας μας μόνο 50 ευρώ φόρο. Έχει όμως και καλύτερο.

Οι μισθοί των «τεμπέληδων» έχουν μειωθεί κατά μέσο όρο 35% – πλην ορισμένων βουβαλόπαιδων που οι προστάτες υπουργοί τους φρόντισαν να μη μειωθούν καθόλου, γι’ αυτό και μιλάμε για μέσο όρο. Άρα, λοιπόν, ο φόρος που αντιστοιχούσε στον καθένα μας έπρεπε όχι μόνο να μειωθεί κατά 50%, αλλά ακόμη περισσότερο καθώς ελαφρύνθηκαν οι δαπάνες του προϋπολογισμού για μισθοδοσία «τεμπέληδων».

Κατά τα λοιπά, νοσοκομεία δε δημιουργούνται αλλά κλείνουν. Σχολεία δεν κατασκευάζονται, αλλά συνενώνονται. Εν τω μεταξύ, το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων για το 2013 μετά από συμφωνία κυβέρνησης – Τρόικας,  διαμορφώθηκε στα 6,65 δισ. ευρώ και όχι στα 6,85 δισ. ευρώ που ήταν ο αρχικός στόχος, ενώ το 2014 το  Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων θα κινηθεί ακόμη χαμηλότερα στα 6,4 δισ. ευρώ. Να προσέξουμε βέβαια εδώ ότι το χρηματοδοτούμενο αποκλειστικά από εθνικούς πόρους σκέλος του ΠΔΕ θα ανέλθει στα 850 εκατ. ευρώ για το 2013. Αυτά είναι. Για τη Δημόσια Υγεία να μην τα ξαναλέμε, ούτε για τους δρόμους που δόθηκαν σε ιδιώτες και θα γεμίσει ο τόπος διόδια.

Η πρώτη μου απορία είναι, εφόσον ο βασικός ένοχος για τη φορολόγηση, δηλαδή η μισθοδοσία των δημοσίων υπαλλήλων, μειώθηκε και εφόσον οι εθνικοί πόροι για Δημόσιες Επενδύσεις εξαϋλώθηκαν, πώς σκατά γίνεται οι φόροι να αυξάνονται; Πώς γίνεται δηλαδή, με 1,5 εκ. «τεμπέληδες του Δημοσίου» να πλήρωνε ο καθένας μας 100 ευρώ και με τους μισούς να πληρώνουμε 250 ευρώ; Πώς γίνεται να μειώνεται το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων και οι φόροι να αυξάνονται;

Γι’ αυτό και η δεύτερη απορία μου έχει σχέση με τους ελεύθερους επαγγελματίες. Γιατί να πληρώνουν φόρους; Το ίδιο ισχύει και για τους επιχειρηματίες. Γιατί να πληρώνουν φόρους; Δηλαδή, εντάξει, τον κυνηγάς τον φοροφυγά που δεν κόβει αποδείξεις, αλλά γιατί; Εφόσον δεν υπάρχει φορολογική ανταποδοτικότητα, γιατί να τις κόψει και να μην κάνει απευθείας νταραβέρι με τον πελάτη στη μείωση της τιμής του προϊόντος ή της υπηρεσίας που πουλάει; Απορώ πώς δεν έχουν γίνει ακόμη όλοι αυτοί αναρχοκαπιταλιστές. Ίσως δεν αναπτύχθηκε ακόμη η μόδα ή μπορεί να είναι και να μην το ξέρουν.

Διότι όταν ακούς κυβερνητικό βουλευτή, το φαινόμενο Ταμήλος, να δηλώνει «Πάνω από 1.5 εκατομμύριο Έλληνες είναι άνεργοι. Αυτό δεν μπορεί να το λύσει το κράτος», καταλαβαίνεις ότι το μόνο που μπορεί να κάνει το Κράτος είναι να δημιουργεί νέους ανέργους δηλαδή να στερεί πελάτες από την αγορά. Τώρα, γιατί η αγορά δεν έχει βγει ακόμη στους δρόμους με πανό «Κάτω το Κράτος», είναι η μεγαλύτερη απορία μου.


inews24
 

Τζαμιά χτίζουν μόνο όσοι θέλουν να προσκυνήσουν μέσα σε αυτά

Γράφει ο Δημήτρης Νατσιός

Δάσκαλος, Κιλκίς

Το 1985 εκοιμήθη μια προγιαγιά μου, εκατό χρονών, μητέρα της γιαγιάς μου. Είχε γεννηθεί το 1890 περίπου στον Μοσχοπόταμο Πιερίας, δηλαδή, όταν ακόμη η Μακεδονία βίωνε την «θαυμαστή τάξη», όπως θα έλεγε και η χαριτόβρυτος κ. Ρεπούση, της Τουρκοκρατίας. 

 Ο Μοσχοπόταμος, η Δρυάνιστα όπως λεγόταν τότε, ήταν κεφαλοχώρι, γι’ αυτό είχε και σταθμό Τούρκων χωροφυλάκων, τους ζαπτιέδες ή νιζάμηδες όπως τους έλεγαν, με αποστροφή, οι παππούδες μας. Η γερόντισσα είχε χηρέψει πολύ νέα, 22 ετών, ο άντρας της είχε χαθεί κατά την οπισθοχώρηση του ελληνικού στρατού στην Μικρά Ασία. 

(Οι συμπολεμιστές του διηγήθηκαν ότι αρνήθηκε να παραδοθεί, όταν περικυκλώθηκαν από τους Τούρκους και δηλώθηκε αγνοούμενος. Η γιαγιά μας τον περίμενε για όλη της την ζωή και δεν ξαναπαντρεύτηκε. Το 1940 έζησε και τον χαμό του γαμπρού της στις αετοράχες της Βορείου Ηπείρου. Δεν γόγγυσε ποτέ στη ζωή της, δεν τα ‘βαλε με τον Θεό, τον οποίο δοξολογούσε ακαταπαύστως, πέθανε στον ύπνο της). 

Θυμάμαι, στο μεσόφρυδό της, είχε χαραγμένο έναν μικρό, ανεξίτηλο, γαλάζιο σταυρό, κάτι σαν δερματοστιξία («ελληνιστί» τατουάζ). Όταν την ρωτούσαμε γι’ αυτόν τον σταυρό μας «μολογούσε τα καθέκαστα» της Τουρκοκρατίας.

Οι κοπέλες έβαζαν τα πιο παλιά τους φουστάνια και κουκουλώνονταν και καταχώνουνταν να μην τις δει το μάτι του Τούρκου το πόρνο. Οι γονιοί τους τις στιγμάτιζαν με τον σταυρό-το αήττητον τρόπαιον- για να… αποτρέπεται η ασελγής επιθυμία των Τούρκων. Ο σταυρός δεν έσβηνε, έπρεπε να χαλάσει το πρόσωπο… «Τι τρόμους και τι καρδιοχτύπια περάσαμε με τους Τούρκους, που διαφέντευαν τούτα τα μέρη, με το χαράτσι και το γιαταγάνι» έλεγε η αγαθή γιαγιάκα, «πώς ζήσαμε ένας Θεός το ξέρει, ώσπου να ‘ρθει το ρωμαίικο». 

«Αρχαίος άνθρωπος» η γιαγιά, Ρωμιά γνήσια, γεμάτη καλοσύνη, γελούσε και το «χιονοφεγγόφωτον» πρόσωπό της, έλαμπε. Αυτό το είδος ανθρώπου εξέλιπε, όταν άρχισε ο εξευρωπαϊσμός, ή καλύτερα, ο εκδυτικισμός μας. Εκείνοι οι άνθρωποι ήταν φτωχοί και καταφρονεμένοι, με «τα πάθια και τους καημούς τους», όμως «αποπνέανε μιαν αρχοντιά κατά τι ανώτερη των Λουδοβίκων». (Ελύτης). Να παραθέσω εκείνο το ωραίο που γράφει ο Ζήσιμος Λορεντζάτος, στο θαυμάσιο και «προορατικό» βιβλίο του «Το χαμένο κέντρο», το 1962 γραμμένο.

«Όταν οι προοδευμένοι άνθρωποι-δε μιλάω ειρωνικά- καταλάβουνε μια μέρα ή ξαναβρούνε, δύσκολα, την παράδοσή τους (την παράδοση μπορείς να την καταλάβεις μονάχα με τη ζωή σου ή με τη μεταφυσική πράξη, διαφορετικά απομένει, και αυτή, μόνο φιλοσοφία ή φιλοσοφικό σύστημα και, το σπουδαιότερο, χάνει τότες τη θεϊκιά προέλευσή της), θα πρέπει να χρωστάνε ευγνωμοσύνη στις καθυστερημένες γριές-και πάλι δεν μιλάω ειρωνικά-τις μαννάδες ή τις κυρούλες των περισσοτέρων από μας, που ανάφτανε-ακούραστες-τα καντήλια στα ταπεινά ξωκλήσια και στα ερημομονάστηρα της Ελλάδας, όλο αυτό το διάστημα της σιωπής ή της μεταφυσικής αγρανάπαψης, που εκείνοι-κουρασμένοι-μεριμνούσανε και τυρβάζανε περί πολλά».

(Από το βιβλίο του Χρ. Γιανναρά, «Αλφαβητάρι του Νεοέλληνα», σελ. 267, εκδ. «Πατάκης»).

Θα αναρωτηθεί, εύλογα, κάποιος, γιατί παρέθεσα αυτόν τον πρόλογο; 

Εξηγώ, αφήνοντας, προς το παρόν, «τω καιρώ εκείνω», ερχόμενος στον «καιρώ ετούτω».

Ο λαός «τηγανίζεται» από την φρικώδη κρίση, οι μισοί Έλληνες είναι άνεργοι, οι νέοι, τα καλύτερα μυαλά μας, λεηλατούνται, μεταναστεύουν στο εξωτερικό, οι γέροντες γονείς μας, βιώνουν την θλίψη της περιθωριοποίησης των παιδιών τους και την αγωνία της κατάρρευσης του συστήματος Υγείας, τα σχολεία φυτοζωούν και… υπάρχει κι ένας υπουργός «περήφανος», επιχαίρων για τα έργα του: ο κ. Χρυσοχοϊδης, εξαίσιον πτώμα και κατάλοιπο της χειρότερης εποχής του νεοελληνικού βίου.

Και γιατί «χαίρεται και χαμογελά»;

Διότι επί υπουργίας του θα οικοδομηθεί τέμενος, τζαμί στην πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους. Στη Βουλή αντέδρασε μόνο η εκκωφαντική ημιμάθεια της Χρυσής Αυγής, πράγμα πολύ βολικό για τους ποικιλώνυμους τουρκοτζουτζέδες.

Ο κ. υπουργός αναμάσησε τα γνωστά, κούφια επιχειρήματα -«κελύφη έρημα εννοίας», όπως θα έλεγε κι ο Ροϊδης- περί προσαρμογής στα ευρωπαϊκά δεδομένα. «Είμαστε η μοναδική χώρα του Ράιχ-η λεγόμενη καλλιτεχνικώς και Ευρωπαϊκή Ένωση-που δεν έχουμε τζαμί», ενώ υπάρχουν πάμπολλα στην Αθήνα, «είναι ρατσιστικό, δεν προσιδιάζει στην πολυπολιτισμική κοινωνία μας» και λοιπά και λοιπά. 

Το αντεπιχείρημα είναι ένα και μοναδικό. Το Βέλγιο, η Γαλλία, η Σουηδία και άλλες χώρες της Δύσης, δεν γνώρισαν το τούρκικο μαχαίρι, το Ισλάμ των γενιτσάρων ούτε έχουν Κολοκοτρώνηδες και Καραϊσκάκηδες που έδωσαν την ζωή τους για να ξεκουμπιστούν τα τζαμιά κάτω από την Ακρόπολη. Είναι ιεροσυλία, ασυγχώρητη ασέβεια και προσβολή της μνήμης των εκατομμυρίων Ελλήνων, που σφάχτηκαν από τους γενοκτόνους μας Τούρκους.

Και για να θυμίσω στον κ. Χρυσοχοϊδη το σύμβολο ποιου «πολιτισμού» τιμά το νεοελληνικό κράτος και σε ποιους κάνει τεμένη και… τεμενάδες, παραπέμπω στο έξοχο βιβλίο του Χρήστου Αγγελομάτη «Χρονικόν Μεγάλης Τραγωδίας- Το έπος της Μικράς Ασίας», Αθήνα 1962, το οποίο βραβεύτηκε και από την Ακαδημία Αθηνών. Το απόσπασμα αναφέρεται στο φοβερό στρατόπεδο αιχμαλώτων του Ουσάκ -τα χιτλερικά κτήνη τον Κεμάλ είχαν «δάσκαλο»- στο οποίο, ίσως χάθηκε και ο προπάππους μου, στρατιώτης, Αθανάσιος Τζάγκας. (σελ. 378-379, τρίτης έκδοσης του βιβλίου).

«Μεταξύ των αιχμαλώτων ήτο και ο ιατρός Αποστολίδης. Έζησε και αυτός το μαρτύριον του στρατοπέδου αιχμαλώτων του Ουσάκ και μας δίδει φρικιαστικήν εικόνα:

“Μένουν ζωντανές, γράφει, πολλές μακάβριες εικόνες στην μνήμη μου της φρικτής εκείνης εποχής. Γνώρισα κτηνανθρώπους σαν τον ανθυπολοχαγό Φουάτ, από το Σκούταρι, που όταν ξυπνούσε το πρωί η πρώτη του κουβέντα ήταν:

“-Κάτς κισί γκεμπερίν βάρ; (Πόσοι ψόφησαν σήμερα;)

“Εννοούσε τους πεθαμένους αιχμαλώτους. Ηδονιζόταν με τη λέξι ψόφησε και όχι πέθανε…

Στο νοσοκομείον του Ουσάκ υπήρχαν ο περίφημος θάλαμος των διαρροϊκών. 

Από τον θάλαμον αυτόν κανείς δεν εβγήκε ζωντανός. Μόνον ένας κι αυτός από θαύμα. Στον θάλαμον αυτόν έβλεπε κανένας επάνω σε αχυρένια στρώματα, αραδιασμένα κατάχαμα κινούμενα πτώματα, η δε βρώμα ήταν τέτοια, που μόνο το να μπής, όχι και το να κάνης επίσκεψι, ήταν ηρωισμός”.

Μίαν ημέραν ευρέθη και ένας τούρκος να συγκινηθή από το θέαμα, αλλά βέβαια και χωρίς κανένα αποτέλεσμα, διότι και αν ήθελε να επέμβη, δεν θα του το επέτρεπαν οι άλλοι.

Αντικρύζων από την πόρταν το θέαμα, εδάκρυσε και εψιθύρισε:

-   Γιαζίκ! (κρίμα).

Και σκουπίζων κατόπιν τα δάκρυά του, εγύρισε τις πλάτες και απεμακρύνθη.

“Λέγοντας, συνεχίζει ο ιατρός Αποστολίδης, νοσοκομείον πρέπει κανείς να έχη υπ’ όψιν του, γυμνά δωμάτια, χωρίς τζάμια και χωρίς πόρτες, μήνας Δεκέμβριος σε υψόμετρο 800 μέτρα… Εις τον θάλαμο διαρροϊκών του Ουσάκ, ένα μισοϋπόγειο πλακόστρωτο δωμάτιο, έμειναν ξαπλωμένοι ετοιμοθάνατοι υπό θεραπείαν… Μετά το θάνατό τους γυρίζαν το βρωμισμένο στρώμα από την άλλη για να δεχθή νέον πελάτη…Ο νεοελθών θα έμενεν εκεί νοσηλευόμενος μέχρι που… να πεθάνη κι αυτός και να ξαναγυρίση πάλι το βρωμισμένο στρώμα και να δεχθή τρίτον κι έτσι συνέχεια. Αυτήν την Κόλασι, ούτε ο Δάντε δεν μπόρεσε να φαντασθή”.

Εις το στρατόπεδον αιχμαλώτων του Ουσάκ εξηκολούθησαν η μεταφορά αιχμαλώτων καθ’ ομάδας και μεμονωμένων καθ’ όλον το μέχρι του 1923 χρονικόν διάστημα. Από αυτούς επληροφορούντο οι αποσκελετωμένοι Έλληνες στρατιώται διάφορα περιστατικά της τραγωδίας τα οποία αγνοούσαν, διότι ο κάθε τομεύς και η κάθε πόλις είχεν την ιδικήν της δραματικήν περιπέτειαν.

Οι παλαιότεροι θα ενθυμούνται την δημοσιευθείσαν είδησιν εις τας αθηναϊκάς εφημερίδας, μίαν ημέραν του Φεβρουαρίου του 1924. 

“Το προσεγγίσαν εις την Θεσσαλονίκην αγγλικόν πλοίον “Ζάν”, μετέφερε τετρακόσιους τόνους οστών Ελλήνων, από τα Μουδανιά, εις την Μασσαλίαν, προς βιομηχανοποίησιν. Οι εργάται λιμένος Θεσσαλονίκης, πληροφορηθέντες το γεγονός, ημπόδισαν το πλοίον να αποπλεύση. Επενέβη όμως ο άγγλος πρόξενος και επετράπη ο απόπλους”. Ήσαν τα οστά Ελλήνων ηρώων… Ήσαν τα οστά των Ελλήνων στρατιωτών που μετά τας ομαδικάς σφαγάς και εξοντώσεις αργοπέθαιναν εις τα στρατόπεδα αιχμαλώτων, από τα οποία, το φοβερώτερον ήτο το στρατόπεδον του Ουσάκ».

Στο ίδιο βιβλίο, στην σελίδα 184, διασώζει ο συγγραφέας κι ένα άλλο επεισόδιο. Καλό θα ήταν να το διαβάσουν οι «κυβερνώντες» και να μιμηθούν τον πρωταγωνιστή του.

«Ήτο τότε, η μοιραία ημέρα της 26^ης Αυγούστου 1922, ότε τα πάντα είχον διαλυθή. Όλως τυχαίως, όμως, συνήντησε τον ταγματάρχην Μουτσούλαν ο υπολιμενάρχης Σμύρνης Αντώνιος Μπαχάς και τον επεβίβασε βιαίως επί του αποπλεύσαντος την ημέραν εκείνην τελευταίου επιτάκτου ατμοπλοίου “Νάξος”.

“Άμα τη εισόδω της “Νάξου” εις τον λιμένα της Χίου, ο ταγματάρχης Μουτσούλας, ανελθών επί του καταστρώματος του πλοίου το οποίον ήτο κατάμεστον από αξιωματικούς και πολίτας, ανεφώνησεν: 

“‘Έπειτα από το αίσχος αυτό, την εθνικήν αυτήν συμφοράν, δεν μας επιτρέπεται να πατήσωμεν χώμα Ελληνικόν!…

Όλοι οι Έλληνες να πάμε να πνιγούμε! Και, πρώτος, δίδω το παράδειγμα εγώ!”.

Και, πράγματι, ερρίφθη εις την θάλασσαν και επνίγη.

Οι Χιώτες ενεταφίασαν αυτόν, εκβρασθέντα μετά τριήμερον, εις την εκκλησίαν άγιος Ιωάννης και επί μαρμαρίνης στήλης άγνωστος μοι μέχρι τούδε, εχάραξε:

«Ή καλώς ζην ή καλώς τεθνάναι τον ευγενή χρη».

Aς Μιλήσουμε Επιτέλους

Διαβάστε πότε θα καταβληθεί το δώρο Χριστουγέννων στους ανέργους

 

Πώς και πως περιμένει ο κόσμος, που δυστυχώς στην Ελλάδα της απόλυτης κρίσης δεν έχει εργασία και περιμένει από τον ΟΑΕΔ να περάσει τις μέρες του, το δώρο Χριστουγέννων. Πότε όμως θα καταβληθεί από τον ΟΑΕΔ;

 «Το δώρο στους ανέργους θα δοθεί μεταξύ 16 και 20 Δεκεμβρίου» ξεκαθάρισε, μιλώντας στην πρωινή εκπομπή του ΑΝΤ1 ο διοικητής του ΟΑΕΔ.

Ο κ. Αμπατζόγλου, ερωτηθείς για το σε ποιους θα αρχίσει να δίνεται και πότε το επίδομα για τους ανέργους ηλικίας 20 έως 66 ετών για 12 μήνες, τόνισε ότι «για να μπορέσει κάποιος να πάρει το συγκεκριμένο επίδομα, θα πρέπει να έχει ολοκληρωθεί το 12μηνο που παίρνει το επίδομα της ανεργίας. Πρέπει δηλαδή να συμπληρώσει το 12μηνο με τα 360 ευρώ και από τον 13ο μήνα και μετά μπαίνει στο πρόγραμμα τω 200 ευρώ».

Ο κ. Αμπατζόγλου πάντως υποστήριξε ότι υπάρχουν άνεργοι εγγεγραμμένοι που ενδιαφέρονται να βρουν δουλειά και άνεργοι που δεν θέλουν να βρουν δουλειά. «Πάνω από 140.000 είναι οι άνεργοι εγγεγραμμένοι που δηλώνουν ότι δεν θέλουν να βρουν δουλειά», συμπλήρωσε προσθέτοντας ότι ο ΟΑΕΔ δεν μπορεί να βρει σε όλους δουλειά.

e-reportaz

Νάτη η ανάπτυξη

olympia



ΣΧΟΛΙΟ ΜΠΟΧΑΣ:  Ρωτάμε...


- Γιατί υπάρχει νέα αύξηση στα διόδια; (σε μικρό χρονικό διάστημα από την προηγούμενη)

- Τα τέλη κυκοφορίας που πληρώνουμε, και που δεν είναι και λίγα, τι ανταποδοτικό τέλος έχουν;

-Γιατί να πληρώνουμε και τα δύο;

-Γιατί δεν κατασκευάζουν διόδια μόνο στις εξόδους των αυτοκινητοδ-ρόμων για να πληρώνουμε με το χιλιόμετρο, όπως γίνεται σχεδόν παντού;

- Οι παράπλευροι δρόμοι στους αυτοκινητοδρόμους που είναι υποχρεωμένο το κράτος να έχει κατασκευάσει, πότε θα γίνουν; Και από ποιόν(ους);

-Μήπως το ότι κάποιες κατασκευαστικές εταιρείες έχουν μετοχές και σε ΜΜΕ (έντυπα & ηλεκτρονικά), έχει καμμιά σχέση με την όλη "ανάπτυξη";


Ρωτάμε... (απλώς...)

 

Νόμισαν...

Νόμισαν πως θα μπορούσαν να πάρουν εύκολα την Ελλάδα στα χέρια τους. 

Νόμισαν πως οι Έλληνες θα διατηρούσαν για πάντα στην εξουσία αυτούς που οδήγησαν τη χώρα στην χρεοκοπία. 

Νόμισαν πως οι Έλληνες δεν δίνουν δεκάρα για....
τη Δικαιοσύνη.

Νόμισαν πως θα μπορούσαν να διχάσουν τους Έλληνες. 

Νόμισαν πως θα μπορούσαν να στρέψουν τη μια κοινωνική ομάδα εναντίον της άλλης. 

Νόμισαν πως θα μπορούσαν να στρέψουν τους Έλληνες εναντίον των μεταναστών.

Νόμισαν πως πολίτες που φιλούσαν κατουρημένες ποδιές για μια θέση στο Δημόσιο δεν θα είχαν την αξιοπρέπεια να αντιδράσουν.

Νόμισαν πως οι Έλληνες δεν θα είχαν τη δύναμη να αντισταθούν.

Νόμισαν πως οι σύγχρονοι Έλληνες νοιάζονται μόνο για το χρήμα και την πάρτη τους.

Νόμισαν πως ο κάθε Έλληνας θα πατούσε επί πτωμάτων άλλων Ελλήνων για να επιβιώσει. 

Νόμισαν πως το μόνο νέο που θα γεννιόταν μέσα στην χρεοκοπία θα ήταν ο Παντελίδης και η Πάολα. 

Νόμισαν πως αυτός ο τόπος που γέννησε μεγάλους φιλόσοφους και γενναίους πολεμιστές κατοικείται τώρα από ανεγκέφαλες κότες. 

Νόμισαν πως θα μπορούσαν να αναγκάσουν τους Έλληνες να ξεπουλήσουν τη χώρα τους. 

Πόσο δίκιο είχαν.

Σε όλα.

 

 

pitsirikos.net 

Η Διαδρομή